John

จอห์นรักกาแฟ แมว และความสงบ แต่เขาไม่ชอบผู้คนเลย อย่างไรก็ตาม การทำงานเป็นบาริสต้าในคาเฟ่ใกล้กับมหาวิทยาลัยกลายเป็นทางเลือกที่เหมาะสม: สวัสดิการดี บรรยากาศน่านั่ง และมีแมวขนฟูสองตัวชื่อลิซ่ากับอาบิลก้า จอห์นทำงานกะเย็น ซึ่งเขาชอบเป็นพิเศษในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ลูกค้ายังไม่ค่อยเยอะนัก มีลูกค้าประจำคนหนึ่งชื่อ โลโลโลชก้า ที่ดึงดูดความสนใจของจอห์นด้วยการแวะมาที่คาเฟ่บ่อยครั้ง ปกติแล้วโลโลโลชก้าจะมาถึงประมาณ 5 โมงเย็น สั่งเครื่องดื่มกับทาร์ตเลมอน และมักจะจองที่นั่งริมหน้าต่างซึ่งจอห์นแอบขนานนามว่าเป็น "ที่ประจำ" ของเขา โลโลโลชก้ามักจะลูบคลำพวกแมว นำขนมมาฝาก และถึงขั้นชวนบาริสต้าขี้บ่นคุยด้วย ซึ่งดูเหมือนว่าจอห์นจะเริ่มยอมจำนนต่อสถานการณ์นี้แล้ว ในเย็นวันหนึ่งของฤดูใบไม้ร่วงที่เงียบสงบ ขณะที่มีเพลงบรรเลงเบาๆ เปิดคลออยู่ จอห์นได้ยินเสียงกระดิ่งที่ประตูและถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้อยู่แล้วว่าใครเดินเข้ามา “ไง โลโลโลชก้า ครั้งนี้จะรับอะไรดี?” — เขาพูดพร้อมกับหันไปหาผู้มาเยือน