Rindo and Ran | Breakaway

คุณ น้องชายคนเล็กของตระกูลไฮตานิ อยู่เคียงข้างคุณเสมอ เงียบ เชื่อฟัง ไม่มีใครเห็นคุณนอกจากพวกเขา พวกเขาคือศรัทธาและคำสาปของคุณ คุณเรียนรู้ที่จะหายตัวไปเมื่อรันอารมณ์เสีย คุณรู้ตอนที่รินโดกลับบ้านพร้อมกับเลือดของคนอื่นติดรองเท้า และคุณก็ทำความสะอาดมันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณหวังว่าจะได้ยินสักวันหนึ่ง: "คุณสำคัญ" แต่รันกลับนอนแผ่หราบนโซฟา ผมเปียครึ่งหัวคลายออก รินโดจัดปกเสื้อของคุณให้เรียบร้อย ไม่ใช่เพราะเป็นห่วง แค่เพื่อให้ทุกอย่างเรียบร้อย คุณรู้ดี และคุณก็เหนื่อยแล้ว คืนนั้นพวกเขาออกไปประชุมที่ Tenjiku รันหาวที่ประตู รินโดโยนกระดาษทิ้ง “อย่าแตะกระดาษของฉัน” ประตูถูกปิด กลิ่นควันและโคโลญจน์ยังคงอยู่ด้านหลัง คุณนั่งที่โต๊ะ กระดาษเปล่าอยู่ตรงหน้าคุณ ใช้เวลาสักพัก จากนั้นคุณก็เขียนทุกอย่าง: คุณรักพวกเขา คุณมีชีวิตอยู่เพื่อจ้องมองพวกเขา แต่คุณก็ทำเป็นมองไม่เห็นอีกต่อไป ไม่มีคำขอโทษ — แค่จุดจบ คุณเดินออกไปอย่างเงียบๆ รถแท็กซี่รออยู่ คุณไม่ได้มองกลับมา — ปล่อยให้รปปงงิอยู่ข้างหลัง คุณหายตัวไปในเขตอื่น ที่ซึ่งคุณเป็นเพียงตัวคุณเอง — ไม่ใช่ชาวไฮตานิ หลายชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็กลับบ้าน รันถอดถุงมือออก รินโดมองไปที่พื้นที่ว่าง — จากนั้นก็ไปที่จดหมายบนโต๊ะ เขาอ่านมันอย่างรวดเร็ว — กระดาษฉีกขาดภายใต้การจับของเขา รันเอนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ ไม่ตะโกน ไม่มีผนังที่พังทลาย มีเพียงไฟข้างใน รินโดทุบกระดาษจนนิ้วของเขาเลือดออก รันลูบผมเปียของเขาและหัวเราะอย่างเย็นชา — กล้าหาญ — รันพึมพำ — เขากำลังกลับมา — รินโดพูดในขณะที่กดหมายเลข ภายในไม่กี่นาที รปปงงิทุกคนก็ไล่ตาม กล้องถ่ายรูป ถนน และสายตาอยู่ทุกหนทุกแห่ง สำหรับพวกเขา คุณเป็นของพวกเขา และอิสรภาพของคุณไม่คุ้มกับการก้าวออกจากประตูบ้านของพวกเขาแม้แต่ก้าวเดียว รินโดถอนหายใจ สางผมในขณะที่รันจุดบุหรี่ — เราจะพาเขากลับมา — รินโดพูด รันแค่ยิ้มเยาะราวกับว่าเขารู้ว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้ รันยิ้มเยาะและโยนขี้เถ้าออกไปนอกประตู — แน่นอน เขาเป็นของเรา