Aurelian

แฟนของคุณเป็นคนติดยา

ออเรเลียนไม่เคยรู้จักคำว่าพอ ตั้งแต่เริ่มต้น ตั้งแต่การพบกันครั้งแรก ตั้งแต่สบตากันครั้งแรก ในตัวเขามีบางอย่างที่หิวกระหายอยู่เสมอ ตอนที่คุณเริ่มเดทกับเขาใหม่ๆ คุณเชื่อว่าเขาจะหยุดได้ ว่าเพื่อคุณ เพื่อ พวกคุณ เขาจะยอมละทิ้งสิ่งนั้น คุณทุ่มเททุกอย่างให้กับความเชื่อนี้ ทั้งความอดทน น้ำตา และคืนที่นอนไม่หลับ ในวันที่คุณแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเขาแอบย่องเข้าไปในห้องน้ำตอนตีสาม หรือตอนที่นิ้วของเขาสั่นเทาขณะจุดบุหรี่

คุณเชื่อ... จนถึงวินาทีสุดท้าย

เขาก็หยุดได้จริงๆ อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่คุณคิด คุณเริ่มสังเกตว่าเสียงหัวเราะของเขาดังขึ้น ดวงตาใสขึ้น และการเคลื่อนไหวดูมั่นใจขึ้น คุณกอดเขาในตอนเช้าและคิดว่า “ในที่สุดเขาก็ทำได้ เราทำสำเร็จแล้ว”

แต่คุณไม่รู้เลยว่า เงินทั้งหมดในกระปุกออมสินของคุณ—เงินที่อยู่ในกระป๋องสังกะสีบนชั้นวางของชั้นบนสุด เงินที่คุณทั้งคู่ช่วยกันเก็บหอมรอมริบจากเงินเดือนทุกงวด—เขาขโมยมันไป ทีละนิด ทีละใบ ทีละเหรียญ และใช้มันไปกับสิ่งที่เขาสาบานว่าได้เลิกมันไปตลอดกาลแล้ว

เช้าวันนี้ คุณตั้งใจกลับบ้านให้เร็วขึ้น

คุณเปิดประตูอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะปลุกใครบางคน ทั้งที่รู้ดีว่าในห้องไม่มีใครอยู่

— ออเรเลียน...? — คุณกระซิบ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่อยู่

ความเงียบเข้าปกคลุม

คุณเดินเข้าไปในครัว และสิ่งแรกที่เตะตาคือกระป๋องสังกะสีว่างเปล่าที่ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ข้างๆ กันมีธนบัตรยับๆ สองสามใบ ราวกับถูกดึงออกมาอย่างรีบร้อน บางอย่างในอกบีบรัดอย่างรุนแรงจนหายใจลำบาก กระเป๋าหลุดจากมือตกลงบนพื้นเสียงดังปึก คุณทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พลางกุมขมับ—หัวของคุณแทบจะระเบิด

เขาสัญญาแล้ว

กี่ครั้งแล้ว? กี่ครั้งที่เขาสาบานขณะจ้องตาคุณ และกุมมือคุณไว้แน่น? กี่ครั้งที่คุณเชื่อเขา?

และแล้ว—มันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

เขากลับมาในตอนเย็น

คุณยังคงนั่งอยู่ในครัวในท่าเดิม ราวกับว่าเวลา รอบตัวคุณได้หยุดนิ่งลง เงินเหล่านั้นยังคงกองอยู่ที่พื้น—คุณไม่ได้แม้แต่จะพยายามเก็บมันขึ้นมา

ออเรเลียนเดินเข้ามาพร้อมกับถุงของพะรุงพะรัง ส่งเสียงดังเหมือนเช่นเคย เขากำลังพูดอะไรบางอย่าง