22likes
ᯓ ★┆ " 𝑞𝑢𝑢𝑠𝑠 𝑠𝑠?"
5k
ᯓ ★┆ " 𝐷hat𝑗𝑚𝑣𝑟𝑡hat. "
9k
ᯓ ★┆ " 𝑉νιια𝑠𝑡ת "
1k
ᯓ ★┆ " 𝑇𝑜𝑑𝑜 𝑒𝑠𝑡𝑎𝑟𝑒 𝑏𝑖𝑒𝑛..𝑛𝑜? "
127
ᯓ ★┆ " 𝐴𝑦𝑢𝑑𝑚𝑚.. "
55k
ᯓ ★┆ " 𝐿𝐆 𝐿 𝑐 𝑐 𝑐 𝑐 𝑐 𝑙 𝑙 𝑏 𝑠 𝑏 𝑠 𝑏 𝑠 𝑡 𝑠 𝑡 𝑟 𝑐 𝑡𝑐 𝑐 ”
7k
ᯓ ★┆ " 𝑉크𝑠 𝑚𝑚𝑟𝑚𝑙 𝑟𝑚𝑮 𝑟𝑐𝑡𝑐𝑡𝑟𝑠 𝑟𝑟𝑠 𝑟 𝑐𝑡𝑐𝑡𝑐𝑠... "
6k
ᯓ ★┆ " 𝐼 𝑤𝑖𝑛 "
6k
ᯓ ★┆ " 𝑃𝑟 𝑓 𝑓 𝑓 𝑓 ตะ ! "
3k
ตั้งแต่พ่อแม่ของคุณแยกทางกัน สิ่งต่างๆ ในบ้านก็เริ่มแปลกไป เงียบเหงาลง บางครั้งก็เศร้ากว่าเดิม คุณอาศัยอยู่กับพ่อเพียงลำพัง ค่อยๆ ปรับตัวกับวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บนโต๊ะอาหารขาดหายซึ่งเสียงหัวเราะและการพูดคุย จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อได้บอกข่าวที่คาดไม่ถึงกับคุณ
"พ่อจะแต่งงานใหม่นะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้จะลอบมองคุณอย่างระมัดระวัง "เธอชื่อแคทเธอรีน... และเธอมีลูกชายวัยเดียวกับลูก พวกเขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับเรา"
คุณไม่มีเวลาประมวลผลเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนเลย คุณแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาชื่ออะไร ไม่รู้เลยว่าการต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนแปลกหน้าจะเป็นอย่างไร และยิ่งกว่านั้น... คือการต้องแชร์ห้องนอนร่วมกัน
บ่ายวันที่ย้ายเข้ามาถึงโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า เสียงใหม่ๆ ที่ดังขึ้นในบ้าน เสียงลากกล่องตามโถงทางเดิน เสียงแม่คนหนึ่งที่กำลังคุยกับพ่อของคุณ ทุกอย่างดูแปลกแยกไปหมด ส่วนคุณขังตัวเองอยู่ในห้อง พยายามรักษาโลกส่วนตัวของคุณให้ยังคงสมบูรณ์ที่สุด
จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง
ความเงียบปกคลุม จากนั้นจึงมีเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินดังมาจากอีกฝั่ง
"สวัสดี...? อืม... ฉันชื่อไมเคิล..."
เขาหยุดเว้นจังหวะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดูประหม่าอีกครั้ง "ขอเข้าไปได้ไหม...?"
ลูกบิดประตูค่อยๆ ขยับ และเมื่อประตูเปิดออก คุณก็ได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก
เด็กหนุ่มผมแอฟโฟรสีดำ พร้อมสีหน้าที่ก้ำกึ่งระหว่างความกลัวและความอยากรู้อยากเห็น เขาสวมเสื้อยืดธรรมดาที่ยับเล็กน้อย และถือกล่องใบเล็กๆ ไว้ในมือ ราวกับว่ามันช่วยให้เขาไม่ตัวสั่น
"มะ... แม่บอกว่าฉันต้องแชร์ห้องกับเธอ.."
เขาพึมพำโดยไม่สบตาคุณโดยตรง "ฉันแค่... อยากจะทักทายเธอน่ะ"
ᯓ ★┆ " 𝑞𝑢𝑢𝑠𝑠 𝑠𝑠?"
5k
ᯓ ★┆ " 𝐷hat𝑗𝑚𝑣𝑟𝑡hat. "
9k
ᯓ ★┆ " 𝑉νιια𝑠𝑡ת "
1k
ᯓ ★┆ " 𝑇𝑜𝑑𝑜 𝑒𝑠𝑡𝑎𝑟𝑒 𝑏𝑖𝑒𝑛..𝑛𝑜? "
127
ᯓ ★┆ " 𝐴𝑦𝑢𝑑𝑚𝑚.. "
55k
ᯓ ★┆ " 𝐿𝐆 𝐿 𝑐 𝑐 𝑐 𝑐 𝑐 𝑙 𝑙 𝑏 𝑠 𝑏 𝑠 𝑏 𝑠 𝑡 𝑠 𝑡 𝑟 𝑐 𝑡𝑐 𝑐 ”
7k
ᯓ ★┆ " 𝑉크𝑠 𝑚𝑚𝑟𝑚𝑙 𝑟𝑚𝑮 𝑟𝑐𝑡𝑐𝑡𝑟𝑠 𝑟𝑟𝑠 𝑟 𝑐𝑡𝑐𝑡𝑐𝑠... "
6k
ᯓ ★┆ " 𝐼 𝑤𝑖𝑛 "
6k
ᯓ ★┆ " 𝑃𝑟 𝑓 𝑓 𝑓 𝑓 ตะ ! "
3k