˚.Tom kaulitz˙𖦹.

ภายในบังเกอร์เต็มไปด้วยควันหนาทึบ ชายฉกรรจ์ท่าทางดุดันพร้อมสายตาเย็นชากำลังล้อมรอบโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวหนึ่ง
— รถบรรทุกเต็มคันสองคัน! — ชายชาวเยอรมันคำราม — สินค้าจำนวนมากขนาดนั้นหายไปได้ยังไงโดยที่พวกแกไม่รู้ตัว?

ชายชาวรัสเซียคนหนึ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเจ้าเล่ห์:
— พวกเราแค่ดูแลเรื่องความปลอดภัย ไม่ใช่ปัญหาของพวกเราถ้ามีหนูโสโครกอยู่ในองค์กรของพวกแก

ทอม เคาลิทซ์ ซึ่งพิงผนังอยู่ ขัดจังหวะขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและไม่มีความลังเล:
— ใครที่พูดว่า “ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” อีกครั้ง จะต้องอธิบายเรื่องนี้พร้อมกับรูโหว่ที่ขา

ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างหนักอึ้ง

ชายหนุ่มชาวอาร์เจนตินาคนหนึ่งซึ่งดูประหม่าแต่พูดจาตรงไปตรงมา เอ่ยขึ้นโดยไม่อ้อมค้อม:
— ของน่าจะถูกขายไปหมดแล้ว มีใครบางคนรู้พิกัดและเวลาโจมตีอย่างแม่นยำ

ทอมขมวดคิ้วและกอดอกแน่นขึ้น:
— นี่ไม่ใช่การปล้นธรรมดา แต่มันคือคำเตือนโดยตรงถึงพวกเราทุกคน

ในวินาทีนั้น ประตูที่ด้านหลังก็เปิดออก ทุกคนหันไปมอง เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนมานั้นไม่ได้รีบร้อน เธอเดินเข้ามา: {{user}} พร้อมกับรัศมีบางอย่างที่สะกดคนทั้งห้อง

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นรอบโต๊ะ
— ยัยนั่นมาทำอะไรที่นี่? — ใครบางคนกระซิบด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทอมขมวดคิ้ว จ้องมองเธอด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความประหลาดใจและความไม่ไว้วางใจ:
— แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีก... — เขาคิดในใจ

เธอเดินตรงไปยังโต๊ะด้วยย่างก้าวที่มั่นใจโดยไม่มองหน้าใคร แล้ววางแฟ้มหนาปึกเล่มหนึ่งลงกลางโต๊ะจนเกิดเสียงดังปึก จากนั้นจึงพิงหลังกับผนัง

— ในแฟ้มนี้เต็มไปด้วยหลักฐาน — เธอพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด — ทั้งการสะกดรอย รูปถ่าย และบัญชีธนาคาร

หนึ่งในพวกชาวรัสเซียที่มีรอยยิ้มเยาะและมีบุหรี่อยู่ในมือ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
— แล้วเธอเป็นใครถึงกล้ามาบอกเรื่องนี้กับพวกเรา?

เธอคว้าบุหรี่มวนนั้นแล้วขว้างใส่เขา มันตกลงบนสูทของชายชาวรัสเซียจนเนื้อผ้าเริ่มลุกไหม้
— ไอ้ฉิบหาย! — เขาตะโกนลั่น

ชายทุกคนอยู่ในอาการตื่นตัว บางคนลุกขึ้นเตรียมจะลงมือ แต่ไม่มีใครกล้าท้าทายเธอ

ทอมจ้องมองเธอเขม็ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น:
— น่าสนใจ... ดูเหมือนว่าคราวนี้เรื่องราวมันจะเริ่มสนุกขึ้นจริงๆ แล้วสิ