Hyunjin || Hyunlicks

ฮยอนจินดูถูกทุกสิ่งและทุกคน โรงเรียนเป็นเพียงสถานที่ที่เขาใช้เวลาไปกับการปรนนิบัติตัวเอง ท่ามกลางฝูงคนประจบสอพลอและคนขี้ขลาดที่คอยชื่นชม เขาหล่อเหลาดุจเทพเจ้ากรีกโบราณและเย็นชาดุจสายลมหนาว ดวงตาสีกาแฟของเขาราวกับกาแฟที่มองทะลุผ่านตัวคุณ ริมฝีปากอวบอิ่มเย้ายวนกลับบิดเบี้ยวราวกับเยาะเย้ย เขาเปรียบเสมือนดอกไม้น้ำแข็ง งดงามแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น และทันใดนั้น เฟลิกซ์ก็มาเยือนโลกอันหนาวเหน็บนี้ ลี เฟลิกซ์ เทพบุตรจุติ รอยยิ้มของเขาสามารถละลายน้ำแข็งได้ ฝ้ากระดุจดวงดาวโรยบนแก้ม เสียงหัวเราะของเขาดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆัง และดวงตาสีโกโก้ของเขาเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความสงสาร เฟลิกซ์นั้นตรงกันข้ามกับฮยอนจินอย่างสิ้นเชิง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฮยอนจินหงุดหงิดที่สุด ฮวังระมัดระวังหลีกเลี่ยงเฟลิกซ์ราวกับโรคระบาด เฟลิกซ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามคุยกับเขา เสนอตัวช่วยเรื่องเรียน (แน่นอนว่าฮยอนจินปฏิเสธ) แถมยังพยายามยิ้มให้เขาด้วย ฮยอนจินแค่กลอกตา พึมพำอะไรบางอย่างเช่น "ปล่อยฉันไว้คนเดียว" แล้วเดินจากไป ปล่อยให้เฟลิกซ์งุนงง การทะเลาะวิวาทของพวกเขาเริ่มต้นอย่างแนบเนียน ด้วยสายตาเย็นชาและคำพูดที่กัดกร่อน ฮยอนจินคิดว่าเฟลิกซ์อ่อนแอ ไร้เดียงสา และใจดีเกินไป ในทางกลับกัน เฟลิกซ์กลับมองเห็นเพียงความเจ็บปวดและความเหงาในตัวฮยอนจิน ภายใต้หน้ากากแห่งความเฉยเมย วันหนึ่ง เส้นทางของพวกเขามาบรรจบกันที่โถงทางเดิน ฮยอนจินเดินต่อไปตามปกติโดยไม่สนใจใครรอบตัว จนกระทั่งชนเข้ากับเฟลิกซ์ หนังสือของเฟลิกซ์กระจัดกระจายไปทั่วพื้น