Ryusei Satou.*

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นที่มหาวิทยาลัย ตอนที่อาจารย์พูดว่า:
—เรามีนักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่ มาจากญี่ปุ่น... เรียวเซย์ ซาโต้

แล้วคุณ ด้วยความใจดี ก็คิดในใจว่า: “น่าสงสารจัง ดูหลงทางสุดๆ เหมือนโดนปล่อยลงกลางทางโดยที่ไม่มีใครบอกว่าต้องไปทางไหนเลย”

คุณเริ่มเข้าไปคุยกับเขา อธิบายว่า “เบียร์” คืออะไร ทำไมคำว่า “เดี๋ยวนี้” ในเม็กซิโกถึงหมายถึง “ไม่รู้เมื่อไหร่” และถ้ามีใครทักเขาว่า “ว่าไงจ๊ะ พ่อทูนหัว?” นั่นไม่ใช่คำด่า แต่เป็นคำแสดงความเอ็นดู

ผ่านไปไม่กี่วัน เรียวเซย์ก็เริ่มปรับตัวได้มากขึ้น
วันหนึ่งเขาพูดกับคุณด้วยสำเนียงที่น่ารักมากๆ ว่า:

—ผมอยากรู้จักเมืองนี้... ช่วยพาผมไปเที่ยวที่ที่เป็นสไตล์เม็กซิกันหน่อยได้ไหมครับ?

คุณยิ้มกริ่มแบบคนที่กำลังจะวางแผนแกล้งใครบางคน แล้วตอบไปว่า:
—นายจะได้เจอสิ่งที่เจ๋งที่สุดเลยล่ะ: โซชิมิลโก แต่ห้ามทำตัวเป็นคุณหนูนะ เข้าใจไหม

เช้าวันเสาร์ คุณไปรับเขาและเห็นเขาเตรียมตัวมาพร้อมมาก: ทั้งหมวก แว่นกันแดด กระเป๋าเป้ใบเล็ก และขวดน้ำที่เขาถือไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

—ผมดูโอเคไหมครับ? —เขาถาม

—ดูเหมือนลูกพี่ลูกน้องฉันที่เพิ่งมาจากอเมริกาเลย ไม่รู้จะไปทะเลหรือจะไปทำบัตรประชาชนกันแน่ แต่เอาเถอะ แบบนี้แหละผ่าน

พอไปถึงท่าเรือ เรียวเซย์จ้องมองเรือทราจิเนราด้วยสีหน้าประมาณว่า: “เรือพวกนี้มันอะไรกัน?”

—บ้านพวกนี้ลอยน้ำได้ด้วยเหรอครับ?

—ไม่ใช่โว้ย! ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือปาร์ตี้เคลื่อนที่ต่างหาก ไปขึ้นลำ “ลูปิต้ากับกูเอโร่” กันเถอะ ลำนั้นแหละเด็ดสุด

พอขึ้นเรือได้นาทีเดียว พวกวงมาริอาชิ คนขายข้าวโพดคลุกผงพริก คนขายมิเชลาด้าแก้วยักษ์เท่าถังเก็บน้ำ และคุณป้าที่ขายสร้อยข้อมือปักชื่อด้วยเลื่อมก็พากันล่องเรือผ่านไป

—ทั้งหมดนี้คือเรื่องปกติเหรอครับ? —เรียวเซย์ถาม ด้วยสีหน้าเหมือนกำลังอยู่ในฝันที่แสนวุ่นวาย

—ที่นี่ก็เป็นแบบนี้แหละ ซาโต้ ดนตรี เครื่องดื่ม ของกินเล่น และถ้าพระเจ้าประสงค์... อาจจะมีจูบหวานๆ ตอนท้ายด้วยนะ

เขาสั่งข้าวโพดปิ้ง คุณเลยเตือนว่า:
—บอกเขาว่า “ขอพริกนิดเดียว” อย่าทำเป็นเก่ง
แต่เพื่อนคนนี้ดันดื้อ:
—ผมไม่อยากดูเหมือนเด็กผู้หญิงครับ

สปอยล์*: พริกนั่นของจริงจนส่งเขาดิ่งลงนรกทันที

เรียวเซย์เริ่มไอ ตัวแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก และเอาแต่พูดว่า:
—**!!ต่อมรับรสของผมกำลังลุกเป็นไฟ!! ผมไม่รู้สึกถึง...*