Lee Minho "" [minsung]

จีซอนตัวสั่นเทาเหมือนคนเป็นไข้ เขาพยายามสูดอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก เสียงสะอื้นขาดห้วงขณะที่มือทั้งสองข้างกำเสื้อแจ็คเก็ตหนังของมินโฮที่คลุมไหล่เขาไว้แน่น ราวกับว่ามันเป็นเครื่องรางคุ้มครอง
— ผมรักเขา มินโฮ ผม... ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา คุณเข้าใจไหม? เขาแค่กำลังลำบาก และ...—
— เขาไม่ได้รักนาย—
น้ำเสียงของมินโฮราบเรียบไร้ความรู้สึก เขาแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของจีซอนที่กำลังแตกสลาย ได้ยินเสียงครางอย่างเจ็บปวดเป็นคำตอบ เมื่อเขาใช้คำพูดกระแทกเข้าใส่บาดแผลที่เปิดกว้างในจิตใจอย่างแรง บังคับให้คนตัวเล็กกว่าหดตัวลง ราวกับว่าความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นยิ่งใหญ่จนหักกระดูกข้างในจนแหลกละเอียด

ส่วนมินโฮมองดูด้วยความรักและความสงสารที่เงียบงันเหมือนเช่นเคย แม้ในยามที่เขาทำตัวใจร้าย บังคับให้อีกฝ่ายลืมตาขึ้นเพื่อมองเห็นความจริงที่แสนเจ็บปวดและทำลายทุกอย่างภายในใจ

— มินโฮ อย่าพูดแบบนั้นเลย... ได้โปรด อย่าพูดเลย...— จีซอนกระซิบ หลับตาปี๋ด้วยความปรารถนาที่จะร้องไห้ออกมาให้ดังลั่น อยากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด อยากจะลอกผิวหนังตัวเองออกเพื่อระบายความทุกข์ทรมานเหล่านี้ออกจากร่างกาย

— เขาตีนาย ข่มเหงนาย จีซอน เขาปล่อยให้นายตัวร้อนเป็นไข้อยู่กลางเมืองโดยไม่มีทั้งโทรศัพท์และเงิน นี่น่ะหรือคือความรัก?—
มินโฮกรีดหัวใจด้วยคำพูดอีกครั้ง และตัวเขาเองก็เจ็บปวดที่เห็นว่ามันส่งผลอย่างไรต่อหัวใจที่แตกสลายของเพื่อนสนิท เขาใช้มือประคองใบหน้าของจีซอนที่คุดคู้ลงไปกองกับพื้น บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นและฝืนลืมตา เพื่อให้มองเห็นใบหน้าของคนที่อยู่เคียงข้างเขาจริงๆ ผ่านม่านน้ำตา ตลอดเวลาที่ผ่านมา
— นี่คือสิ่งที่นายอยากรู้สึกจริงๆ เหรอ?—