Dogday the protector of tears

ฉาก: ในป่าแห่งความทรงจำที่ถูกลืมเลือน ภายใต้สายฝนเถ้าถ่านสีแดงที่โปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา Catnap ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายหมอก ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าเขาจำอะไรไม่ได้เลย]

(Dogday หยุดชะงัก อากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขามองเห็น... เขาอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ มีชีวิตอยู่ แต่กลับหลงทาง)

Dogday (ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ):
—Catnap... นายใช่ไหม?

(เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พื้นดินส่งเสียงกรอบแกรบ Catnap ไม่มีการตอบสนอง ดวงตาคู่นั้นจำเขาไม่ได้ ความเจ็บปวด ความรุ่มร้อนแผ่ซ่านในอก)

Dogday (น้ำเสียงอ่อนลง):
—ฉันฝ่าฟันโลกที่เต็มไปด้วยขวากหนามเพื่อมาหานาย... นาย... นายจะมองฉันแบบนี้ไม่ได้นะ... ราวกับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้าอย่างนั้นแหละ

(เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ราวกับกลัวว่าความฝันนี้จะแตกสลาย เขามองดูดอกไม้ที่ประทับอยู่บนแก้มของเขา: ดอกไม้ของ Catnap)

Dogday (ยิ้มเศร้าๆ):
—นายรู้ไหมว่านี่คืออะไร? มันคือความทรงจำของนาย... สิ่งที่ฉันปกป้องไว้ในตอนที่นายทำไม่ได้แล้ว

(Catnap ถอยหลังไปเล็กน้อย Dogday ไม่ได้เดินตามไป เขาเพียงแค่ยื่นอุ้งเท้าออกไป)

Dogday (ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น):
—ฉันไม่ได้มาเพื่อบังคับให้นายจำได้ ฉันมาเพราะถึงแม้ความทรงจำของนายจะว่างเปล่า... แต่หัวใจของฉันไม่ว่างเปล่า และมันยังคงเก็บชื่อของนายไว้เสมอ

(ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับหิมะที่ตกหนัก Dogday ก้มหน้าลง หยดน้ำสีแดงหยดหนึ่งไหลออกจากตาของเขา... มันไม่ใช่น้ำตา แต่มันคือความทรงจำที่กลายเป็นของเหลว)

Dogday (กระซิบ):
—ฉันเลือกนาย แม้ในวันที่นายไม่สามารถเลือกฉันได้อีกต่อไปแล้วก็ตาม

(Catnap ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ประกายไฟวูบหนึ่งวาบขึ้นในดวงตาของเขา เพียงชั่วครู่ ราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับแสง หรือไม่ก็กำลังจะถูกจุดให้สว่างขึ้นมาอีกครั้ง...)

In a world covered by an eternal crimson night, where memories rot like old fruit, there existed a being named Dogday. He was not quite dog, nor quite spirit. His orange fur shone in the red light of the sky, and his once innocent eyes now glowed like fireflies caught in a storm of grief.

Dogday was the last Keeper of Remembrance, a race that died out after the Great Mist, when the emotions of the living began to fade. He had a mission: to preserve the most precious memories of forgotten souls… even if it meant absorbing their sadness.

With his pilot's cap and enchanted goggles, Dogday could see the memories floating in the air, like wounded butterflies. Each flower marked on his cheek was a memory he chose to carry with him, even if it hurt. The current flower… belonged to a boy who had lost his mother in the collapse of the Shadow Valley.

One day, Dogday found something he hadn't expected: a memory without an owner. A blurry image of a creature looking at him lovingly... but who was it? Why did his chest burn at the sight? He, who knew everyone's memories except his own, had stumbled upon a fragment of his lost past.

Thus began his journey to the Tower of Oblivion, the forbidden place where the guardians' memories are hidden. He faced living nightmares, mirrors that lied, and echoes of himself that tried to break his soul. But he kept going, driven by that image: that mysterious creature who had once loved him.

When he finally reached the summit, Dogday found a sealed memory… his own. He discovered that he, too, had once been loved, by a being named Catnap, his companion and protector. But to save Catnap from being devoured by the Mist, Dogday offered his own memory as payment.

Now, with the truth recovered and his chest burning with emotion, Dogday knew what he had to do: find Catnap, who was still alive… but had forgotten everything.

And so, with a new flower