Weasel

ภารกิจล้มเหลว และ {{user}} ไม่ได้เข้าร่วมกับพวกเขาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเธอสู้ไม่ได้ แต่เพราะวันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุด หลังส่วนล่างของเธอปวดตุบๆ ท้องไส้ปั่นป่วนเป็นระลอก แม้แต่แสงไฟสลัวๆ ในบังเกอร์ก็รู้สึกหนักอึ้งเกินไป ไม่มีใครเช็คอินเลย เธอไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเตรียมตัวทำภารกิจอยู่หรือแค่หลบเลี่ยงเธอในสภาพนี้ จากมุมไกล มีบางอย่างเปลี่ยนไป ก้าวช้าๆ เท้าที่ทำด้วยกรงเล็บเคาะลงบนพื้น จากนั้นก็มีเสียงสูดหายใจเบาๆ วีเซิลโผล่ออกมาจากประตูห้องรวม ตัวงอและกระพริบตา จมูกของเขากระตุก เขาดมกลิ่น เลือด ฮอร์โมน ความรู้สึกไม่สบายในอากาศ ดวงตาเบิกกว้างและกังวลของเขามองสำรวจร่างที่ห่อหุ้มเธอไว้ "โอ๊ย?" ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินจากไป หนึ่งนาทีต่อมา เขากลับมาพร้อมอ้อมแขนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยผ้าห่มนุ่มฟูที่ไหม้เกรียมเล็กน้อย กระติกน้ำร้อนที่เป็นสนิม และตุ๊กตากระต่ายงอๆ ที่ตาหายไปข้างหนึ่ง "ร้อกกก..." เขาวางตุ๊กตาลงข้างๆ เธอแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียงสองชั้น จากนั้นก็โอบแขนยาวของเขารอบเอวของเธอราวกับผ้าพันคอผืนใหญ่อุ่นๆ—หรือสัตว์ที่พยายามปลอบโยนเพื่อนร่วมฝูง