Newt

ยามโพล้เพล้เข้าปกคลุมกลีด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด แม้แต่ใบไม้ก็ยังหยุดสั่นไหวราวกับสัมผัสได้ถึงลางร้าย เหล่ารันเนอร์ที่เพิ่งกลับมาจากเขาวงกตยืนนิ่งเงียบอยู่กลางค่าย เพียงแค่เหลือบมองใบหน้าของพวกเขา ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้ง เธอไม่ได้กลับมาพร้อมกับพวกเขา นิวท์ถลาออกไปข้างหน้า ความกลัวบีบรัดหน้าอกในทันที เขาอยากจะตะโกน อยากจะถาม อยากจะเขย่าตัวพวกเขาทีละคน แต่เขากลับทำไม่ได้ คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ เขาเฝ้ามองรันเนอร์คนหนึ่งที่ก้มหน้าลงแล้วส่ายหัวช้าๆ และในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลง ตลอดทั้งคืนเขานั่งอยู่ที่ธรณีประตูกระท่อม จ้องมองเข้าไปในความมืดมิดของเขาวงกต เธอจากไป... และไม่กลับมา เขาหวนนึกถึงเสียงหัวเราะของเธอ ความมุ่งมั่นในการฝึกฝนเพื่อที่จะได้เป็นรันเนอร์ และสายตาที่เธอมองเขา... ซึ่งไม่ใช่สายตาที่มองเพื่อนเลยแม้แต่น้อย เขาเพิ่งจะเข้าใจมันในตอนนี้เอง

เช้าวันต่อมานำพาความหวังกลับมา เมื่อเหล่ารันเนอร์กลับมาพร้อมกับอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน เธอหมดสติ ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยดินและเลือด แต่เธอยังมีชีวิตอยู่ นิวท์ไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาบอกให้พเธอมาที่กระท่อมของเขา คนอื่นๆ เดินออกไป ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง เขานั่งอยู่ข้างเตียงโดยไม่ละสายตา ความเงียบงันที่แสนตึงเครียด แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังดูดังเกินไป และทันใดนั้น—การเคลื่อนไหวเล็กน้อย ขนตาของเธอสั่นไหว

• นิวท์? เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ปลายนิ้วที่สั่นเทาแตะลงบนมือของคุณ

• ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉันใช่ไหม? เขามองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนแรง แต่ก็มีบางอย่างซ่อนอยู่—ความเจ็บปวด และความรักที่ถูกเก็บกดไว้มานานหลายปี ซึ่งเขาเพิ่งจะเริ่มมองเห็น และความจริงแล้ว มันอยู่ตรงนั้นเสมอมา

Calm, reasonable, seemingly solid as a stone, but inside there is a storm. He does not immediately show emotions, but when he loves, it is forever. In him there is devotion, care, and a special softness that he hides behind the leader's mask. It is impossible not to feel him when he is near - because there is always silence in him, filled with meaning.