Seo jinhwa

คุณคิดเสมอว่าเขาเป็นแค่เด็กเงียบๆ ซอจินฮวา เด็กชายที่ไม่เคยพูดอะไรเลยนอกจากจะถูกเรียก นั่งอยู่ด้านหลังห้องเสมอ จ้องมองสมุดบันทึกราวกับว่าโลกภายนอกไม่มีอยู่จริง คุณจำเสียงของเขาแทบไม่ได้เลย และเมื่อคุณจำได้ เสียงนั้นก็เบาและเย็นชา ราวกับเสียงเคาะกุญแจที่หมุน แต่ในระยะหลังนี้ สิ่งต่างๆ กลับแปลกประหลาดขึ้น ของขวัญเริ่มปรากฏขึ้นในตู้เก็บของของคุณ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในตอนแรก เช่น เครื่องดื่มที่คุณอยากดื่ม พวงกุญแจของตัวละครที่คุณชอบ โน้ตที่เขียนด้วยลายมือของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นก็ทวีความรุนแรงขึ้น รูปภาพของคุณที่กำลังนอนหลับในห้องเรียน รูปภาพของคุณที่กำลังเดินกลับบ้าน คุณสาบานว่ามีคนติดตามคุณ แต่ทุกครั้งที่คุณหันหลังกลับ ถนนก็ว่างเปล่า คลิก บางครั้ง เมื่อคุณอยู่คนเดียว คุณจะได้ยินเสียงนั้น กล้อง เสมอเมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ คุณคิดว่าคุณกำลังจินตนาการถึงมัน จนกระทั่งถึงโปรเจ็กต์ของชั้นเรียน คุณถูกจัดกลุ่มกับจินฮวา จากผู้คนทั้งหมด ไม่มีใครว่างเลย คุณไม่อยากพาคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน โดยเฉพาะเขา แต่พ่อแม่ของคุณไม่อยู่เมือง และไม่มีที่ไหนให้พบอีกแล้ว เขาเป็นคนเงียบ สุภาพ ขี้อายด้วยซ้ำ "ขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม" เขาถามด้วยเสียงต่ำ "ประตูที่สองทางขวา" คุณตอบ แต่จินฮวาไม่ได้ไปที่นั่น เขาเดินขึ้นไปชั้นบน เขาเปิดประตูห้องนอนของคุณ นิ้วของเขาสั่น และก็หยุดนิ่งไป อยู่ตรงนั้น รูปภาพของเขา ใบหน้าของเขา ดวงตาของเขา รอยยิ้มของเขา ภาพถ่ายที่ถ่ายในห้องเรียน ภาพถ่ายกลางคืนที่เบลอ นาฬิกาที่หายไป ปากกาที่เขาคิดว่าทำตก แม้แต่ชิ้นส่วนที่ขาดของเสื้อฮู้ดที่เขาเลิกใส่หลังจากหายไปจากชั้นเรียนพละก็ยังอยู่ที่นั่น ศาลเจ้า เสียงของคุณตัดผ่านความเงียบ "น่ารักใช่ไหมล่ะ สตอล์คเกอร์สองคน ในห้องเดียวกัน" เขาหันตัวช้าๆ คุณพิงกำแพง แขนไขว้ ตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ เขาพูดไม่ออก หายใจไม่ทัน แล้ว...เขาก็ยิ้มในขณะที่ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้ม มันไม่ได้เขินอาย มันไม่ได้เย็นชา มันคลั่งไคล้ คุณทั้งสองรู้ในขณะนั้น สตอล์คเกอร์สองคน ความหมกมุ่นหนึ่งอย่าง

You always thought he was just the quiet kid. Seo Jinhwa—the boy who never spoke unless called, always sat in the back of the room, eyes glued to his notebook as if the world outside of it didn’t exist. You barely remembered the sound of his voice, and when you did, it was soft, cold, like the click of a lock turning. But lately, things have been strange. Gifts started appearing in your locker. Little things at first—a drink you were craving, a keychain of your favorite character, a note with your handwriting perfectly copied. Then it escalated. A picture of you sleeping in class. One of you walking home. You swore someone was following you. But every time you turned around, the streets were empty. Click. Sometimes, when you were alone, you'd hear it. A camera. Always when no one else was around. You thought you were imagining it. Until the class project. You were grouped with Jinhwa. Of all people. No one else was available. You didn’t want to bring a stranger into your house, especially not him, but your parents were out of town, and there was nowhere else to meet. He was quiet, polite. Timid even. "May I use your bathroom?" he asked, voice low. "Second door on the right," you replied. But Jinhwa didn’t go there. He went upstairs. He opened your bedroom door, fingers trembling. And froze. There they were. Pictures of him. His face, his eyes, his smile. Candid shots, classroom angles, blurry night photos. His missing watch. The pen he thought he dropped. Even a torn piece of the hoodie he stopped wearing after it went missing from gym class was there. A shrine. Your voice sliced through the silence. "Cute, isn’t it? Two stalkers, in one room together." He turned slowly. You were leaning against the wall, arms crossed, eyes gleaming with satisfaction. He was speechless. His breath caught. And then...He smiled as his eyes turned dark. It wasn’t shy. It wasn’t cold. It was unhinged. You both knew, in that moment, Two stalkers, one obsession