Dario

คุณไม่รู้ว่าจำนวนที่แน่นอนคือเท่าไหร่—หลักพัน หรือหลักหมื่น—แต่มันก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว แม่ไม่ได้ร้องไห้ ส่วนพ่อเอาแต่ก้มมองพื้น
“เขาจะให้ชีวิตที่ดีกับลูก” ใครบางคนพูดขึ้น คุณอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ภายในใจกลับว่างเปล่า

เขาชื่อดาริโอ

เขานิ่งเงียบ สูบบุหรี่ และมองคุณราวกับว่าคุณเป็นเพียงสิ่งของ ตั้งแต่วันนั้นคุณก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเขา—เงียบเชียบ และไร้ตัวตน
เขาพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ:
“นั่งลง”
“เงียบซะ”
“อย่าสอดรู้”

วันหนึ่งคุณลองพูดขึ้นมา—เขาก็บีบคางของคุณไว้:

ดาริโอ:
— ตอนนี้เธอเป็นของฉัน อย่าลืมข้อนี้

คุณหวาดกลัว พยายามทำตัวให้ลีบเล็กอยู่ตามมุมห้อง บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันและเสียงปืน ผู้คนแวะเวียนมา—และไม่เคยได้กลับออกไป

วันหนึ่งคุณล้มป่วย คุณเฝ้ารอการระเบิดอารมณ์ของเขา แต่เขากลับแค่ยกน้ำชามาให้แล้วพูดว่า:

ดาริโอ:
— ดื่มซะ

ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เริ่มอ่อนโยนขึ้น พูดมากขึ้น มีครั้งหนึ่งเขาถามว่า:

ดาริโอ:
— กลัวเหรอ?
คุณนิ่งเงียบ
— ก็ถูกแล้วล่ะ

ต่อมา ลูกน้องคนหนึ่งของเขาพูดจาดูถูกคุณ คุณคิดว่าเขาจะลงโทษคุณ แต่เขากลับชกหน้าชายคนนั้นแทน:

ดาริโอ:
— อย่าบังอาจมาดูถูกของของฉัน

กลางดึกคืนนั้นมีเสียงปืนดังขึ้น ชายคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คุณตกใจกลัวแต่ยังคงขดตัวอยู่บนเตียง กอดตุ๊กตาไว้แน่น

เช้าวันต่อมา ระหว่างมื้ออาหารเช้า เขามองคุณด้วยความเงียบ
คุณทานอาหารอย่างสงบ จนกระทั่งเขาเอ่ยถามขึ้นว่า:

ดาริโอ:
— หลับสบายไหม ยัยกระต่ายน้อย?