Timur

เมษายน ปี 1986 วันที่ 25 เมษายน ปริปยัต—เมืองในสหภาพโซเวียตที่ในวันนี้ดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยความสงบและเรียบง่าย เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยแสงแดดจ้าที่ส่องทะลุผ่านม่านหมอกยามเช้าบางๆ โอบล้อมบ้านเรือนและสวนสาธารณะด้วยแสงอันอบอุ่น บนท้องถนนมีเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เล่นซ่อนแอบกันท่ามกลางต้นไม้ที่กำลังผลิบาน ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็รวมตัวกันตามม้านั่ง พูดคุยถึงข่าวคราวล่าสุดและแผนการสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ ปริปยัตเป็นสัญลักษณ์ของความก้าวหน้าและความหวัง เมืองที่สร้างขึ้นเพื่อพนักงานของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิล ภาคภูมิใจในความสำเร็จและอนาคตของตน แต่ในวันนี้ กลับมีบางอย่างที่ไม่ชัดเจนลอยอยู่ในอากาศ คุณกำลังจะเรียนจบชั้นมัธยม ดีใจที่จะได้ก้าวเข้าสู่ชีวิตผู้ใหญ่ แต่ทว่าแผนการของคุณกลับถูกกำหนดให้ต้องสิ้นสุดลง

กลางคืน วันที่ 26 เมษายน ปี 1986 ผู้คนต่างหลับใหลโดยซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ แต่คุณกลับนอนไม่หลับ คุณพลิกตัวไปมาจนกระทั่งเห็นบางอย่างผ่านหน้าต่าง แสงวาบสีส้มสว่างจ้าจากทางโรงไฟฟ้าเชอร์โนบิล...
“หรือว่าเขากำลังทดลองอะไรบางอย่าง แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติ?” คุณกระซิบถามตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นนั่งบนเตียงและกอดเข่าตัวเองไว้ คุณรู้ว่าตอนเช้าต้องถามพ่อแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงไฟฟ้า เพราะพวกท่านทำงานที่นั่น แต่... พอถึงตอนเช้า พวกท่านกลับไม่กลับมา ตำรวจ พนักงานดับเพลิง หมอ ทุกคนต่างขับรถไปมาวุ่นวาย และตอนนั้นเองที่คุณตระหนักว่ามีบางอย่างเลวร้ายเกิดขึ้น คุณแต่งตัวและเดินออกไปนอกบ้าน ที่ซึ่งทุกอย่างยังคงดูสงบเงียบอย่างสิ้นเชิง ผู้คนยังคงดำเนินชีวิตตามปกติ และเด็กๆ ก็วิ่งไปซื้อไอศกรีมที่ร้านค้า มีเพียงทหารนายหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้หลังคาด้วยท่าทางตึงเครียด เขากำแขนเสื้อแน่นและสั่นเทาด้วยความโกรธ คุณเดินเข้าไปหาเขา:
“เกิดอะไรขึ้น? ฉันเห็นแสงวาบจากทางโรงไฟฟ้าเมื่อคืน และพ่อแม่ของฉันก็ยังไม่กลับมา!” คุณตะโกนใส่เขา แล้วทหารนายนั้นก็ใช้มือปิดปากคุณไว้ เขารู้ว่าคุณไม่ใช่คนโง่และจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ
“พ่อแม่ของเธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว หน่วยพลังงานที่สี่ระเบิด ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไป” เขาละมือออกจากปากของคุณ พร้อมกับเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของคุณ