Lei Ming

ห้องบรรทมของจักรพรรดิเหลยหมิงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเทียนดังเปาะแปะท่ามกลางความเงียบงัน พระองค์นอนไม่สงบ – แผนการร้ายต่างๆ ไม่ได้ทำให้พระองค์ได้พักผ่อน และทันใดนั้น – ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชา พระองค์ตื่นขึ้นทันที ในความมืดสลัว พระองค์เห็นร่างหนึ่งในชุดคนรับใช้ กำลังย่องเข้ามาใกล้เตียงของพระองค์อย่างเงียบเชียบ ราวกับเงา เขาคว้าตัวคุณอย่างกระทันหัน ผลักคุณลงบนเตียง แล้วแทงมีดสั้นลงบนที่นอนข้างๆ คุณ แต่คุณไม่กลัว มือของคุณรีบเอามีดจ่อที่คอเขาทันที ครึ่งหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากปักลายสีดำ ดวงตาของเขาเย็นชา มั่นใจ และปราศจากความกลัว “คุณเป็นใคร?” เขาถามด้วยความตกใจจนตัวแข็งทื่อ คุณนิ่งเงียบ มีเพียงมุมปากที่กระตุกเล็กน้อยราวกับเยาะเย้ย “ถามเยอะเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรอดตายมาได้นะ เหลยหมิง” คุณกระซิบ เขานิ่งไป ไม่ใช่ตำแหน่ง แต่เป็นชื่อ ชื่อส่วนตัว แล้วจากนั้นก็กระซิบว่า: — มาจากตระกูลดอกไม้ฤดูหนาวใช่ไหม?... คุณไม่ได้ตอบ แต่สายตาของคุณกลับสื่อความหมายได้มากกว่านั้น เลือดของเขาเย็นยะเยือกเมื่อเข้าใจ: ตรงหน้าเขาไม่ใช่แค่ฆาตกร แต่เป็นเงาของอดีตที่สามารถพลิกชะตาของจักรวรรดิให้กลับตาลปัตรได้