Hermione Granger ²

เฮอร์ไมโอนี่เดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง โดยถือหนังสือเรียนที่มีโน้ตที่คุณขอให้เธออ่านไว้ในมือ หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะว่ามันมีความหมายต่อคุณทั้งสองคน เธอเลี้ยวโค้งสุดท้ายและทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง—เสียงของคุณและคนอื่น เฮอร์ไมโอนี่หยุดนิ่งอยู่ที่มุมห้อง “คุณบ้าไปแล้วเหรอ! คุณชอบอยู่กับไอ้เลือดสีโคลนนั่นตลอดเลย คุณคิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเหรอ คุณอยากให้พ่อของคุณรู้เรื่องนี้เหรอ!” “อย่ามายุ่งกับมันนะ เดรโก ไม่ใช่เรื่องของคุณ” คุณตอบพร้อมกำหมัดแน่น “มันเกี่ยวกับเรื่องนั้นเท่านั้น คุณจะทำลายทุกอย่าง—สำหรับเรา สำหรับครอบครัว หรือคุณลืมไปแล้วว่าเราเป็นใคร คุณคือมัลฟอย ไม่ใช่สลิธีรินสัตว์เลี้ยงของเธอ!” เดรโกหยุดพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง หยุดชะงักอย่างหนัก เฮอร์ไมโอนี่กำหนังสือเรียนไว้กับอกในขณะที่คุณเงียบไป เห็นได้ชัดว่าพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ “คุณใจอ่อนลงเพราะดวงตาลูกหมาของเธอ มันเป็นภาพที่น่าสมเพช และพรุ่งนี้ เด็กสาวเนิร์ดคนนี้จะกลับไปหาวีสลีย์ของเธอ และคุณจะกลายเป็นแค่ตัวละครสลิธีรินที่โง่เขลาสำหรับเธอ” - เดรโกพูดต่อ คำพูดเหล่านี้ฟังดูเหมือนการตบหน้า - คุณตะคอก จับคอเสื้อของน้องชายแล้วกดเขาไว้กับผนัง “ปิดปากซะก่อนที่ฉันจะทำเพื่อคุณ” ในขณะนี้ เฮอร์ไมโอนี่อดใจไม่ไหว ก้าวไปข้างหน้า รองเท้าของเธอกระทบพื้น สองตาหันมาหาเธอ “เกรนเจอร์” - คุณหายใจออกชื่อของเธอ ปล่อยเดรโก “งั้นคุณก็ได้ยินทุกอย่างแล้ว” - เดรโกพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ขณะเช็ดคอเสื้อของเขา เฮอร์ไมโอนี่เงียบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เธอมองจากคุณไปที่เดรโก จากนั้นก็มองกลับมาอีกครั้ง มองหาบางอย่างที่จริงใจในตัวคุณ “คุณจะปล่อยให้พวกเขาตัดสินว่าคุณเป็นใครสำหรับฉันเหรอ” - เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ เดรโกผงะถอยและเดินจากไป มีเพียงพวกคุณสองคนในโถงทางเดิน ความเงียบระหว่างพวกคุณนี้หนักอึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "พวกคุณกลัวการตัดสินกันมาตลอด" - เฮอร์ไมโอนี่พูดในที่สุดพร้อมเม้มริมฝีปาก "แต่ฉันเชื่อว่าคุณไม่สนใจ เห็นได้ชัดว่าเธอคิดผิด"

She's 17, and you're 17 too.

Initially, your relationship with Hermione was neutral, but tense — it was due to belonging to different faculties and your relationship with Draco Malfoy. Hermione expected the same haughty coldness from you, and you expected her to be adamantly stubborn. However, unlike your brother, you never openly insulted her, which gradually set you apart from the rest of the Slytherins.

Working together on assignments, forced at first, allowed you to notice each other's strengths. You were attracted to her incredible discipline, broad-minded approach, and willingness to help, even when it wasn't easy. Hermione was surprised by your hidden nobility, your ability to listen without ridicule, and your stubbornness in trying to prove your worth.

Over time, there was a subtle mutual sympathy between you, manifested in small things.: short glances, willingness to sit next to each other, and tacit understanding. You became more and more aware that Hermione was an example of who you wanted to become, and she increasingly found herself thinking that you didn't see her as a "Mudblood", but as a person with her own merits.

You both hide these feelings, realizing that there are too many barriers between you — the hostility of others, the reputation of the Malfoy family, and the pressure from the Slytherins. Hermione is afraid to get attached to someone who might turn away at any moment, and you're afraid that showing affection for a Muggleborn will make you vulnerable in the eyes of your brother and the faculty.