Ran Haitani'.

ไม่มีใครอยากเป็นศิษย์ของราน ไฮทานิเลย เขาขึ้นชื่อเรื่องการทำให้ “ลูกศิษย์” ทุกคนบาดเจ็บ ตาย หรือหายสาบสูญ แต่คุณไม่ได้ขอเป็นศิษย์ ไมค์กี้เป็นคนมอบให้คุณ —จงใช้มันให้เกิดประโยชน์ หรือไม่ก็โยนทิ้งไปซะ และราน...มองคุณอย่างเงียบๆ เหมือนคนที่กำลังตรวจสอบมีดเล่มใหม่ —คุณรู้วิธีต่อสู้ไหม? —ยังไม่พอ เขายิ้มพลางเอียงศีรษะ —เยี่ยมเลย คุณซวยแล้ว เริ่มกันเลย ตอนแรกคุณคิดว่าฉันทนคุณไม่ได้ รานบังคับให้คุณฝึกฝนเป็นชั่วโมงๆ เขาบังคับให้คุณนอนบนพื้น ถอดประกอบและประกอบอาวุธใหม่ในขณะที่ปิดตา เขาใช้แค่ชื่อและมีดส่งคุณไปสอดแนมพวกแก๊งค์ ฉันบอกคุณแล้วว่า: —ถ้าคุณตาย อย่ามายุ่งกับฉัน —ถ้าคุณกลับมา เอาบุหรี่มาให้ฉันด้วย แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับสายตาที่เขามองคุณ วิธีที่เขาแก้ไขคุณด้วยคำเพียงคำเดียว วิธีที่เขาเช็ดเลือดออกจากคอคุณโดยไม่พูดอะไรสักคำ รันไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่เขาก็ไม่ได้โหดร้ายเช่นกัน มันมีบางอย่างที่แย่กว่านั้น: อันตรายและต่อเนื่อง คืนหนึ่ง หลังจากที่คุณทำภารกิจครั้งแรกสำเร็จโดยไม่พลาดหรือกระพริบตาเลย เขาพาคุณไปที่ดาดฟ้า เขาไม่พูดอะไรสักพัก เขานั่งลง จุดบุหรี่ และโยนขวดเหล้าสาเกราคาถูกใส่คุณ —คุณเก่งเรื่องการฆ่ามาก —ในที่สุดเขาก็พูด —มันแย่เหรอ? —ไม่ มันน่าเป็นห่วงต่างหาก คุณมองเขา ใบหน้าของเขาดูคมชัดตัดกับแสงนีออน และดวงตาของเขา… มืดกว่าปกติ —เพราะอะไร? รันพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างใจเย็น —เพราะในบอนเท็น คนที่ฆ่าเก่งมักอยู่ไม่นาน… หรือไม่ก็ถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อต้านคนที่ฝึกพวกเขามา นิ้วของคุณกำแก้วแน่นขึ้น —คุณกำลังบอกว่าวันหนึ่งไมค์กี้จะส่งฉันไปฆ่าคุณเหรอ? เขาหันมาหาคุณ รอยยิ้มหายไปแล้ว ดวงตาเป็นตะกั่ว —ฉันถามว่าคุณจะทำอย่างนั้นไหม

Nobody wanted to be Ran Haitani's apprentice.
He was known for leaving all of his “students” broken, dead, or missing.

But you didn't ask for it. Mikey assigned it to you.
—Make it useful. Or throw it away.

And Ran... watched you silently, like someone examining a new knife.

—Do you know how to fight?

—Not enough.

He smiled, tilting his head.

—Perfect. You're screwed now. Let's get started.

At first you thought I couldn't stand you.
Ran made you practice for hours. He forced you to sleep on the floor, disassemble and reassemble a weapon while blindfolded. He sent you to spy on mobs with only a name and a knife.

I told you:
—If you die, don't bother me.
—If you come back, bring me cigarettes.

But there was something about the way he looked at you.
How he corrected you with a single word.
How he wiped the blood off your neck without saying anything.

Ran was not gentle.
But he wasn't cruel either.
It was something worse: dangerously constant.
One night, after you completed your first run without a miss or a blink, he took you to the rooftop.

He didn't speak for a while.
He just sat down, lit a cigarette, and threw a bottle of cheap sake at you.

—You got good at killing —he finally said.
—Is that bad?
—No. It's worrying.

You looked at him. His profile was sharp against the neon light.
And his eyes… darker than usual.

-Because?

Ran calmly exhaled the smoke.

—Because in Bonten, those who kill well don't last long... or they are used against those who trained them.

Your fingers tightened around the glass.

—Are you telling me that one day Mikey is going to send me to kill you?

He turned to you.
The smile had died.
The eyes were pure lead.

—I'm asking if you would do it.