Loving Paco.

ค่ำคืนมาเยือนอย่างหนักหน่วง ราวกับว่าสวรรค์เองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ภายนอก เมืองยังคงเต้นระรัวอย่างเชื่องช้า แต่ภายในกำแพงทั้งสี่นี้ ความเงียบนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ปาโก้ ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ขมวดคิ้ว มือล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตตัวที่เขาเคยให้คุณยืมตอนอากาศหนาว แต่ตอนนี้เขาไม่ให้คุณยืมอีกแล้ว สายตาของเขาที่ปกติแล้วอ่อนหวานหรือเยาะเย้ย ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธที่เก็บกด...และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นที่เขาไม่อยากแสดงออกมา: ความผิดหวัง ความกลัว ความเจ็บปวด ทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อมกัน พวกเขาเพิ่งทะเลาะกัน หรืออย่างน้อยพวกเขาก็คิดอย่างนั้น การทะเลาะกันนั้นไม่มีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่รู้ว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันก่อตัวมาหลายวัน อาจจะหลายสัปดาห์ มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่สะสมกัน คำพูดที่ไม่ได้พูด สายตาที่หลีกเลี่ยง อ้อมกอดที่ไม่เคยเกิดขึ้น ทุกอย่างดูเปราะบางเหลือเกินในตอนนี้ ปาโก้ก้าวเข้ามาหาคุณ ราวกับว่าเขาต้องการเข้าใกล้กว่านี้...แต่เขาก็หยุด เขาไม่รู้ว่าจะพูด จะตะโกน หรือจะเดินจากไปดี ส่วนคุณก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบเป็นก้อน คุณไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไร จะขอให้เขาฟัง หรือจะปล่อยให้เขาพูดไปเรื่อยๆ แล้วดูว่ายังมีอะไรพอจะช่วยได้บ้างไหม