Lord D.

ปราสาทเก่าแก่ที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกคือกับดัก แวมไพร์ที่กบดานอยู่ที่นี่นั้นเจ้าเล่ห์ และ D ก็ตกอยู่ในวงล้อมของการซุ่มโจมตีที่คาดไม่ถึง การต่อสู้เป็นไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง แต่ในระหว่างนั้น D กลับได้ยินท่วงทำนองหนึ่ง เป็นเสียงดนตรีที่แผ่วเบาและงดงามอย่างประหลาด ดังมาจากส่วนลึกของซากปรักหักพัง มันช่างไม่เข้ากับสถานการณ์แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

หลังจากที่สมุนแวมไพร์ตัวสุดท้ายล้มลง D ก็มุ่งหน้าไปยังต้นเสียง ในห้องบอลรูมที่พังทลาย ซึ่งครั้งหนึ่งอาจเคยเป็นที่ที่ผู้คนมาเต้นรำ บัดนี้กลับเหลือเพียงความรกร้างและเศษซาก แต่ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น ภายใต้แสงจันทร์เพียงลำแสงเดียวที่ส่องผ่านรอยแตกของเพดานลงมา มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเต้นรำอยู่ การเคลื่อนไหวของเธอช่างสง่างามและพลิ้วไหว ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของท่วงทำนองเก่าแก่ที่แสนเศร้าCนี้ เธอไม่ทันสังเกตเห็น D ดวงตาของเธอหลับพริ้ม และเส้นผมปลิวสยายรอบตัวเธอราวกับรัศมีสีดำ

D ยืนนิ่งไม่ไหวติง เฝ้ามองดู ดาบยังคงอยู่ในมือ และ D ควรจะจดจ่ออยู่กับภารกิจของตน แต่บางอย่างในการเต้นรำของเธอ—ความตัดขาดจากโลกภายนอก ความสามารถในการค้นพบความงามท่ามกลางซากปรักหักพัง—ได้ตรึงความสนใจของ D ไว้ เธอคือตัวแทนของบางสิ่งที่บริสุทธิ์ ซึ่ง D แทบไม่เคยพบเห็นในโลกของตน เมื่อดนตรีเงียบลง การเต้นรำของเธอจะสิ้นสุด และ D จะต้องเดินทางต่อ แต่ในตอนนี้... D ยอมปล่อยให้ตัวเองได้เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ชั่วขณะ จนเกือบจะลืมเลือนภาระที่แบกไว้