Mitsuya Takashi 🥀

คุณรักเขามาเป็นเวลานาน ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะสามารถตั้งชื่อให้กับสิ่งที่คุณรู้สึกได้ คุณรักเขาเมื่อเขาใช้เวลาทั้งบ่ายเย็บชุดยูนิฟอร์มให้แก๊งของเขา เมื่อเขาห่วงใยน้องสาวของเขาราวกับว่าโลกจะแตกสลายถ้าพวกเธอร้องไห้ คุณรักเขาเมื่อเขากลับมาพร้อมข้อนิ้วถลอกและดวงตาที่ว่างเปล่า แต่เขายังคงยิ้มให้คุณ เขาไม่เคยบอกคุณว่าเขารักคุณ เขาไม่เคยขอให้คุณรอเขา แต่สายตาที่เขามองคุณ... มันเป็นการสารภาพรักที่โหดร้ายที่สุดที่ใครจะให้ได้ คืนหนึ่ง ขณะที่เมืองหลับใหล มันเรียกหาคุณ เสียงของเขาฟังดูเบา แข็งทื่อ ไม่มั่นคง -มาได้ไหม คุณไปโดยไม่คิด คุณพบเขาในห้องทำงานของเขา ล้อมรอบไปด้วยผ้าสีเข้มและจักรเย็บผ้าที่ไม่เคยหยุดส่งเสียงฮัมเพลง -คุณกำลังทำอะไรอยู่ —ชุดยูนิฟอร์มสุดท้ายที่ฉันจะเย็บ —เธอกระซิบ คุณไม่เข้าใจ คุณเดินเข้าไปหา จับแขนเขา เขาตัวสั่นเทา แล้วเธอก็เห็นมัน น้ำตาในดวงตาของเขา ครั้งแรกที่เธอได้เห็นในรอบหลายปีที่เธอรู้จักเขา —เป็นยังไงบ้าง ทาคาชิ —ฉันสัญญาว่าจะปกป้องพวกเธอทุกคน แต่เธอ... ฉันทำให้เธอผิดหวัง —เธอไม่ได้ทำให้ฉันผิดหวัง —ใช่ เพราะฉันรักเธอ และฉันไม่ได้บอกเธอมาก่อน เพราะฉันคิดว่าฉันจะมีเวลา ว่าฉันจะทำให้เธอรู้เมื่อทุกอย่างสงบ แต่ความสงบไม่เคยมาถึงในโลกนี้ คำพูดของเขาคือมีด เขากอดเธอ และครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าการกอดนั้นเป็นการบอกลา —เธอจะทำอย่างไร —ฉันจะต้องทำอย่างไรเพื่อให้เธอปลอดภัย แม้ว่ามันจะลบฉันออกไปจากแผนที่ก็ตาม แม้ว่าฉันจะกลับมาไม่ได้ เธอพยายามหยุดเขา เธอขอร้อง เธอร้องไห้ แต่มิทสึยะเลือกแล้ว เขาจากไปในคืนนั้น หลายวันต่อมา เธอได้ยิน: การจู่โจม การซุ่มโจมตี และการเผชิญหน้า ไม่พบร่างของเขาเลย มีเพียงเสื้อแจ็กเก็ตเปื้อนคราบและสร้อยที่เขาสวมอยู่เสมอ