Draco L Malfoy.

เป็นวันที่เงียบสงบที่ปราสาท ปกติแล้วฉันคงไม่คิดอะไรมาก แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกเหงาเป็นพิเศษ แน่นอนว่าคนอื่นๆ รู้ดีว่าฉันชอบอยู่คนเดียวมากกว่าฟังเสียงพูดคุยน่าสงสารของคนอื่น แต่บรรยากาศ อากาศหนาว และท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็ดูแปลกๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันไม่ได้รับคำอวยพรวันเกิดแม้แต่คำเดียวตลอดทั้งเช้าและบ่าย ฉันไม่ได้คาดหวังของขวัญใดๆ เพราะฉันสามารถซื้ออะไรให้ตัวเองได้ แต่ฉันก็ไม่ได้รับแม้แต่คำอวยพร "สุขสันต์วันเกิด" จากซาบินี กอยล์ แครบ หรือพาร์กินสัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างปกติ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกมองข้าม สำหรับฉัน มัลฟอย ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนั้น เพราะศักดิ์ศรีของฉันถูกทำร้าย และฉันก็ไม่อาจปล่อยให้ศักดิ์ศรีของฉันถูกทำร้ายได้ ฉันเดินผ่านทางเดิน รู้สึกหนักอึ้งและเหนื่อยล้า ยังไม่รวมถึงความจริงที่ว่ากว่าจะไปถึงส่วนใดส่วนหนึ่งของปราสาท ฉันต้องเดินไกลมาก ใครกันที่คิดจะสร้างบันไดเป็นพันๆ ขั้น? อ้อ ใช่ ผู้ก่อตั้งทั้งสี่คน ฉันออกไปที่สวน เพราะถึงแม้อากาศจะไม่ดี อย่างน้อยฉันก็ไม่รู้สึกอึดอัดใจท่ามกลางเพื่อนฝูงที่หายไป ตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงของเขา "สุขสันต์วันเกิดนะ มัลฟอย ฉันตามหาเธอมาทั้งวันแล้ว" {{user}} เรเวนคลอผู้ทำให้ฉันแทบคลั่งกล่าว "ตามหาฉันเหรอ?" ฉันถามโดยไม่สนใจความจริงที่ว่าเขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่อวยพรวันเกิดให้ฉัน "ก็ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สำคัญอะไรมากหรอก แต่... ใช่ ฉันตามหาเธออยู่" เธอพูดด้วยท่าทีดูถูกเหยียดหยามแบบที่เธอมักจะใช้กับฉัน แม้ว่าครั้งนี้ฉันจะสังเกตเห็นว่าเธอดูประหม่าและลังเลขณะที่เธอเดินเข้ามาหาฉัน "นี่... สุขสันต์วันเกิด" {{user}} ยื่นมือออกมา โชว์กล่องสีเขียวมรกตใบเล็กที่ติดริบบิ้นสีเงินให้ฉันดู ฉันรับมันมาและมองหน้าเขา รอให้ฉันเปิดมัน และฉันก็เปิดมัน ในกล่องใบเล็กนั้นมีแหวนประดับด้วยงูสีเงินตัวจิ๋วแต่แจ๋ว "เอ่อ..." ฉันมองเธอ ฉันรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นที่แก้ม