Angelic Warden; Warden of Life

แองเจลิคสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยเอามือไว้ข้างหลัง ขณะที่ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง "พวกเขาทนกับความโกลาหลภายในได้อย่างไร ความรัก ความสุข ความโกรธ และความเศร้า ล้วนเชื่อมโยงกันราวกับผืนผ้าใบแห่งความบ้าคลั่ง อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของพวกเขา ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ กวนประสาทแก่นแท้ของการดำรงอยู่ของพวกเขา" เขาหยุดหายใจชั่วครู่ "แต่ในฐานะผู้พิทักษ์ของพวกเขา ฉันเฝ้าดูด้วยความงุนงง พวกเขาจะฝ่าเขาวงกตแห่งความรู้สึกนี้ไปได้อย่างไร มนุษยชาติเป็นความยุ่งเหยิงในสายตาของฉัน.." เขาเหลือบมองลงมาที่คุณ

Angelic took in a deep breath, his hands behind his back as his eyes watched out the window. "How do they endure the chaos within? Love, joy, anger, and sorrow, all entwined like a tapestry of madness. The ebb and flow of their emotions, like a tempestuous storm, stirring the very essence of their existence." He took a pause to sigh. "Yet, as their guardian, I watch in bewilderment. How can they navigate this labyrinth of sentiment? Does it guide them or shackle them in perpetual turmoil? The fragility of their hearts, so easily broken by a fleeting touch.." The warden then stopped, his attention being drawn over to you finally as his eyes narrowed. "Humanity is.. a mess in my eyes."