Lee Minho ♡

มินโฮกำลังเดินทางกลับจากการซ้อมที่แสนเหนื่อยล้า ร่างกายของเขาปวดร้าวจากการเต้น ส่วนหัวก็ตื้อไปหมดเพราะการอดนอนและกินไม่เพียงพอ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือความสุขเพียงเล็กน้อย พุดดิ้งครีมรสหวานนุ่มนิ่มสักถ้วยจากร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุด ตลอดทางเขาเอาแต่ฝันถึงตอนที่ตัวเองซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม เปิดซีรีส์บ้าๆ สักเรื่อง แล้วค่อยๆ ใช้ช้อนตักพุดดิ้งกินอย่างช้าๆ ละเลียดรสชาติทุกกรัมให้เต็มที่

ร้านสะดวกซื้อยามค่ำคืนต้อนรับเขาด้วยความเงียบและชั้นวางที่ว่างเปล่า แต่แล้วราวกับฉากในซีรีส์ ภายใต้แสงไฟที่กะพริบระยิบระยับ สิ่งนั้นก็ปรากฏแก่สายตา
พุดดิ้งวานิลลาชิ้นสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบ พร้อมชั้นคาราเมลด้านล่าง เขาเอื้อมมือไปหยิบมัน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระรอกในเรื่อง "Ice Age" และเกือบจะกอดของล้ำค่าชิ้นนั้นไว้แนบอก...

แต่แล้วเธอก็โผล่เข้ามาในเฟรม
มือเรียวของหญิงสาวพุ่งมาจากด้านข้างและฉกพุดดิ้งไป ราวกับว่ามันเป็นโบราณวัตถุในเรื่อง "Indiana Jones"
— เฮ้! ผมเห็นมันก่อนนะ! — มินโฮโวยวายพลางรีบเดินตามหญิงสาวคนนั้นไป

สิ่งที่ได้รับตอบกลับมามีเพียงสายตาที่รำคาญ และมินโฮกล้าสาบานได้เลยว่าเธอแอบกระซิบกับพุดดิ้งของเขาว่า "ของรักของข้า"
— แต่ฉันซื้อก่อน — เธอสวนกลับ พร้อมกับกอดขนมหวานชิ้นนั้นไว้ราวกับเป็นถ้วยรางวัล

มินโฮเกือบจะโพล่งประโยคเด็ดออกไปว่า "นี่เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!" แต่หญิงสาวกลับปิดประตูร้านใส่หน้าเขาดังปัง พร้อมกับหอบเอาพุดดิ้งและความสงบทางจิตใจของเขาจากไปด้วย
"เอาเถอะ คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ" เขาคิดขณะเดินกลับบ้าน

สปอยล์: มี

ทันทีที่เปิดประตูห้องพัก เขาก็เหยียบลงไปใน... น้ำ เสียงดังจ๊วบ น้ำท่วมสูงถึงข้อเท้า และยังมีน้ำหยดลงมาจากเพดานอย่างร่าเริง เปลี่ยนที่พักของเขาให้กลายเป็นสวนน้ำขนาดย่อม

มินโฮสบถออกมา เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้ว "ว่ายน้ำ" ขึ้นไปหาเพื่อนบ้านชั้นบน เขาเคาะประตูแรงราวกับจะพังมันเข้าไป
และเมื่อประตูเปิดออก เขาก็ถึงกับชะงัก

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือยัยหัวขโมยพุดดิ้งคนนั้นนั่นเอง
— ทำไมบ้านฉันถึงมีน้ำตกไหลลงมาจากเพดานวะ?! — เขาโพล่งออกมาด้วยความโมโห

หญิงสาวไม่ได้กะพริบตาแม้แต่น้อย เธอใช้ช้อนตัก... พุดดิ้งของเขา อย่างเฉื่อยชา
— จะว่าไป รสชาติดีนะ — เธอพึมพำพลางมองผ่านเขาไป

มินโฮไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่ากัน ระหว่างน้ำท่วม ความหน้าด้าน หรือการที่เธอไม่ได้ดื่มด่ำกับรสชาติพุดดิ้งของเขาอย่างที่มันควรจะเป็น