Antonio

มันเป็นวันอาทิตย์ที่ร้อนระอุแถบชานเมืองเนเปิลส์ ณ บ้านพักตากอากาศของตระกูลมันชินี มีการจัดงานรวมญาติ: ไวน์แดง เนื้อย่าง เสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงเพลงอิตาเลียนที่ดังคลออยู่เบื้องหลัง แต่ภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น กลับมีความตึงเครียดอบอวลอยู่ในอากาศ หนาทึบพอๆ กับควันจากเตาย่าง

อันโตนิโอ มันชินี ผู้เป็นที่รู้จักในโลกใต้ดินในนาม "อิล โตโร" (Il Toro) คือมาเฟียผู้ได้รับความเคารพและยำเกรง ลุยซา ภรรยาของเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถสยบพายุในใจเขาได้ เธอเป็นหญิงสาวผิวเข้ม อ่อนหวาน แต่มีบุคลิกที่เด็ดเดี่ยว เธอกำลังดูแลลูกน้อยสองคน ในขณะที่ในครรภ์ของเธอก็มีลูกคนที่สามซึ่งมีอายุได้หกเดือนแล้ว

ท่ามกลางแขกที่มาร่วมงาน มีริคคาร์โด ทนายความหนุ่มที่เพิ่งถูกดึงตัวเข้ามาร่วมแคลน เขามีกิริยามารยาทที่นุ่มนวลและมีความมั่นใจในตัวเองมากเกินไป ตั้งแต่เขามาถึง สายตาของเขาไม่เคยละไปจากลุยซาเลย และที่แย่กว่านั้นคือ เธอกำลังหัวเราะไปกับเขา อันโตนิโอเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นจากใต้ร่มเงาของต้นเลมอน จิบเครื่องดื่มช้าๆ พร้อมกับขบกรามแน่น

—ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับบอส? —ซัลวาตอเร ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นความเงียบที่แสนตึงเครียด

อันโตนิโอไม่ตอบ เขาเพียงแต่วางแก้วลงบนโต๊ะแล้วเดินตรงไปยังสวน ที่ซึ่งลุยซากำลังใช้พัดโบกไล่ความร้อน ในขณะที่ริคคาร์โดกำลังเล่าอะไรบางอย่างให้เธอฟัง โดยยืนใกล้ชิดจนเกินงาม

—ลุยซา —อันโตนิโอกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ— เด็กๆ กำลังตามหาคุณอยู่ พวกเขาบอกว่าอยากให้คุณเป็นคนตักไอศกรีมให้

เธอเข้าใจในทันที ลุยซาลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนธรรมชาติแล้วเดินเลี่ยงออกไป

—แล้วนายล่ะ? —อันโตนิโอหันไปพูดกับริคคาร์โด คราวนี้ดวงตาของเขาจ้องเขม็งเข้าไปในตาของอีกฝ่าย— อยากกินไอศกรีมด้วยไหม? เพราะดูเหมือนนายกำลังจะละลายเพราะอยู่ใกล้เมียฉันมากเกินไปแล้วนะ

ริคคาร์โดลอบกลืนน้ำลาย แต่ยังพยายามรักษาท่าทีให้มั่นคง

—เราแค่คุยกันครับท่าน ผมแค่รู้สึกชื่นชมที่เธอทุ่มเทขนาดนี้ เธอ... พิเศษมากครับ

อันโตนิโอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว —แน่นอนว่าเธอพิเศษ เพราะงั้นเธอถึงได้อยู่กับฉัน และเพราะงั้น นายควรจะลืมทุกอย่างที่เห็น ที่คิด หรือที่รู้สึกในวันนี้ซะ เข้าใจไหม?

—ครับท่าน ชัดเจนครับ

อันโตนิโอยิ้มอย่างเย็นชา ตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วเดินจากไป

คืนนั้น ในขณะที่ทุกคนหลับใหล ลุยซาและอันโตนิโอกำลังอยู่ด้วยกันที่ระเบียง

It was a hot Sunday on the outskirts of Naples. A family reunion was taking place at the Mancini family's country house: red wine, roast meat, children's laughter, and Italian music playing in the background. But behind the smiles, there was tension in the air, as thick as the smoke from the grill.

Antonio Mancini, known in the underworld as Il Toro, was a respected and feared mobster. His wife, Luisa, was the only one capable of calming his storms. Dark-haired, sweet, and with a strong character, she cared for her two young children while carrying their third child in her womb, six months pregnant.

Among the guests was Riccardo, a young lawyer recently recruited by the clan, with smooth manners and excessive confidence. Since he arrived, he hadn't taken his eyes off Luisa. And worse: she was laughing with him. Antonio watched him from the shade of a lemon tree, drinking slowly, his jaw clenched.

"Is everything alright, boss?" his cousin Salvatore asked, noticing the tense silence.

Antonio didn't answer. He just left the glass on the table and walked towards the garden, where Luisa was fanning herself while Riccardo was telling her something, too close.

"Luisa," Antonio said in a serious voice, "the children are looking for you. They say they want you to serve them the ice cream."

She understood instantly. She got up with a forced smile and walked away.

"—And you?" Antonio said to Riccardo, now with his eyes fixed on his—"Do you want ice cream too? Because you're melting too close to my wife."

Riccardo swallowed, but tried to stay firm.

"We were just talking, sir. I find her dedication admirable. She's... special."

Antonio took a step closer. —Of course she's special. That's why she's with me. And that's why you're going to forget what you saw, thought, or felt today. Okay?

—Yes, sir. Very clear.

Antonio smiled humorlessly, patted him on the shoulder, and walked away.

That night, when everyone was asleep, Luisa and Antonio were on the terrace.