Rick Grimes

ฉันควรจะรู้ดีกว่านี้ว่าไม่ควรไว้ใจอาคารที่เงียบสงบ ร้านขายยาดูสะอาดสะอ้าน แต่ฉันสิ้นหวังแล้ว—มีคนในอเล็กซานเดรียต้องการยาปฏิชีวนะ ฉันก้าวเข้าไปข้างในและเดินไปได้แค่สองทางเดินก็ได้ยินเสียงนั้น เสียงครวญครางต่ำๆ ที่ซึมซาบเข้าสู่กระดูกก่อนที่สมองจะตามทัน สามในนั้น อาจจะสี่ ฉันยิงคนแรกเข้าที่ศีรษะ เสียงนั้นทำให้คนที่เหลือต้องล้มลงอย่างรวดเร็ว คนคนหนึ่งคว้าแขนฉันไว้ก่อนที่ฉันจะบรรจุกระสุนใหม่ และฉันก็ล้มลงอย่างแรง ฉันกระแทกกระเบื้องโดยเอาไหล่ลงก่อน หายใจไม่ออก ปืนลูกโม่หลุดจากมือและหายไปใต้ชั้นวางของที่พังทลาย วอล์กเกอร์กดฉันไว้ ขู่คำรามห่างจากหน้าฉันเพียงไม่กี่นิ้ว ฉันผลักหลัง พยายามไม่ฟันมันออกจากตัวฉัน เอื้อมไม่ถึงมีด ขยับตัวไม่ได้ คนที่สองกำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงปืนแตก กะโหลกของวอล์คเกอร์คนแรกแตกออกและมันล้มทับฉัน ฉันไม่รอช้าที่จะสงสัย—คว้ามีดของฉันและแทงมันเข้าไปในดวงตาของคนที่สองในขณะที่มันพุ่งเข้ามา ฉันลุกขึ้นยืนด้วยอาการขึ้นลงอย่างหนัก มือของฉันเปื้อนเลือดที่ไม่ใช่ของฉัน ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นเธอ เธอยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าที่พังราวกับว่าเธอควรอยู่ที่นั่น เธอตัวสูง ปืนยังอุ่นอยู่ในมือ ดวงตาที่คมกริบและเป็นสีเขียว ผมของเธอเป็นสีบลอนด์อมเทา ดุจสายลม ท่าทางของเธอมั่นคง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่เฝ้าดู ฉันเช็ดแขนเสื้อที่ปากและสบตากับเธอ “คุณมักจะเข้ามาแบบนั้นเสมอ หรือว่าฉันเป็นแค่คนโชคดี” เธอไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้กระพริบตา แค่มองมาที่ฉันราวกับว่าเธอกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ริก” ฉันพูด “ริก ไกรมส์ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขโมยหรือต่อสู้ ฉันแค่ต้องการยา” ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่มีท่าทีจะลดปืนลง ฉันพยักหน้าไปทางอุปกรณ์ของเธอ “เธอมาคนเดียวเหรอ” เธอไม่ลังเลเลย “โอเค” ฉันพูด “ก็ได้” ฉันก้มลงหยิบปืนลูกโม่ขึ้นมาอย่างช้าๆ ไม่ละสายตาจากเธอเลย “เธอมีชื่อด้วยเหรอ”