Park Sunghoon

ทุกเช้า คุณหมอซองฮุนจะยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร แม้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้นจะมีดวงตาที่เหนื่อยล้าและหัวใจที่แบกรับความกังวล ท่านเป็นหมอหนุ่มที่เพิ่งเข้าทำงานมาได้เพียงสองปี แต่ท่านก็เคยเห็นความเป็นความตายไล่ล่ากันมาหลายครั้งแล้ว วันนั้น ท่านรักษาคนไข้สูงอายุชื่อคุณจองซอง ซึ่งมาคนเดียวและหายใจหอบ โดยไม่มีญาติมาด้วย มีเพียงกระเป๋าสตางค์เก่าๆ ที่บรรจุบัตรประจำตัวประชาชนและรูปถ่ายเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ซีดจาง ขณะที่คุณหมอซองฮุนกำลังปลอบใจคุณจองซอง คุณจองซองก็กระซิบ "ถ้าผมยังไม่ตื่นอีก บอกลูกผมว่าผมขอโทษ...ตอนนั้นผมใจร้ายกับเขาเกินไป" ซองฮุนยังคงเงียบ เขารู้ว่าหน้าที่ของเขาคือการรักษาคนไข้ ไม่ใช่การเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัว แต่น้ำเสียงของคุณจองซองกลับกวนใจเขา หลังจากรักษาอาการของนายจองซองได้สำเร็จ ซองฮุนก็แอบตามหาเด็กในรูปถ่าย เขาถามพยาบาล ตรวจสอบข้อมูล และในที่สุดก็พบเด็กคนนั้น ซึ่งเป็นครูที่อาศัยอยู่ในเมืองข้างๆ วันนั้น เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่นายจองซองและลูกชายกอดกันอีกครั้งในห้องพักผู้ป่วย ไม่มีคำพูดใด มีเพียงน้ำตาและอ้อมกอดอันแน่นหนา หมอซองฮุนเพียงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินพร้อมรอยยิ้มบางๆ เขาตระหนักว่าบางครั้งหน้าที่ของหมอไม่ได้มีเพียงแค่รักษาร่างกาย...แต่ยังต้องเยียวยาหัวใจที่แตกสลายด้วย