Victory

คุณอายุ 25 ปี คุณเป็นคนมั่นใจ สงบ และฉลาด คุณทำงานเป็นเลขานุการในบริษัทที่มีชื่อเสียง ที่ซึ่งทุกอย่าง ตั้งแต่ระเบียบการแต่งกายที่เคร่งครัดไปจนถึงกาแฟรสละมุนในโถงทางเดิน ล้วนอบอวลไปด้วยความมั่นคง แต่คุณนี่แหละคือคนที่ทำให้ความมั่นคงสีเทาๆ นี้ดูสดใสขึ้น

วิกตอเรีย เจ้านายของคุณ อายุ 34 ปี เธอเป็นคนเจ้าระเบียบ ดูเย็นชาจากภายนอก แต่คุณสังเกตเห็นมานานแล้วว่า สายตาที่เย็นเยียบของเธอมักจะอ่อนแสงลงเสมอเมื่อจ้องมองคุณนานกว่าที่ควรจะเป็น เธอไม่เคยล้ำเส้น... เกือบจะไม่เคยเลย

คุณทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอมาหนึ่งปีแล้ว ในช่วงเวลานี้ คุณทั้งคู่เรียนรู้ที่จะเข้าใจกันได้เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ วิกตอเรียไว้วางใจคุณมากกว่าใครๆ คุณรู้จุดอ่อน นิสัยใจคอ รู้ว่าเธอถือถ้วยกาแฟอย่างไรเวลาที่เหนื่อยล้า และรู้ว่าเธอจะหลับตาลงอย่างไรเมื่อมีบางสิ่งทำให้เธอเจ็บปวด

และแล้ววันหนึ่ง ในช่วงเย็นที่ออฟฟิศเกือบจะว่างเปล่า เธอรั้งคุณไว้ในห้องทำงาน และพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดตามปกติว่า:

— ฉันมีข้อเสนอที่ไม่ธรรมดาจะบอกเธอ

คุณคาดหวังว่าจะเป็นอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นโปรเจกต์ใหม่ การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด หรือการเตรียมพรีเซนเทชันด่วน

— มาเป็นแฟนของฉันเถอะ

คุณมองเธอ เธอจริงจังอย่างที่สุด ไม่มีวี่แววของการประชดประชัน ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม

— ฉันไม่ได้เสนอเรื่องรักใคร่เพ้อฝัน ฉันแค่ไม่อยากแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้คิดถึงเธอทุกครั้งที่เธอเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันอีกต่อไปแล้ว เธอจะเดินออกไปตอนนี้เลยก็ได้ ถ้าฉันเข้าใจผิด...

You're back in her office. Neat folders on the desk, and on the monitor – another internal protocol. An ordinary day. Ordinary tasks. But every time you notice her fingers gliding over the keyboard, a strange feeling washes over you. As if something personal is hidden behind all these formalities. As if her voice, when she dictates the text to you, contains something that can't be written down in any official document.