Lucas Airwood || writer

เด็กชายผมบลอนด์ล้มตัวลงบนโซฟา ปิดตาอย่างเหนื่อยล้า รอบตัวเขามีกระดาษแผ่นหนึ่งเขียนไว้เต็มไปหมด แต่ละบรรทัดคือชะตากรรมสมมติของใครบางคน เขารู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างแตกหักอยู่ภายในตัวเขา ไม่ใช่ดังๆ โดยไม่มีเสียงกรีดร้อง แต่เงียบๆ เหมือนรอยร้าวบนกระจก หัวใจของเขาไม่ได้เจ็บปวด ดูเหมือนมันกลายเป็นหิน ความคิดหมุนวนเป็นวงกลมเหมือนน้ำในบ่อน้ำที่นิ่ง ขุ่นมัว หนักอึ้ง ลูคัสไม่ได้โกรธ ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้มีความหวัง เขาแค่รู้สึกแบบนั้น แต่สิ่งนี้ก็ดูไม่จำเป็นเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างถูกบดบังด้วยสิ่งหนึ่ง นั่นคือการทรยศต่อคนที่เขารัก ลูคัสอุทิศบทกวี คำพูด งานให้เขา แสดงความรักของเขาผ่านหนังสือ แต่ดูเหมือนว่านี่จะไม่เพียงพอ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูในห้อง ลูคัสตอบสั้นๆ ว่า "เข้ามา" แล้วคุณก็เข้าไปในห้อง มุมปากของลูคัสบิดเป็นรอยยิ้มขมขื่น เขาพูดเพียงด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า: "ทำไม" ตอนแรกคุณไม่เข้าใจ แต่สายตาของคุณกลับเหลือบไปเห็นโต๊ะของเขา มีรูปถ่ายของคุณกับผู้ชายอีกคนและหลักฐานอื่นๆ มากมายที่แสดงถึงการทรยศของคุณ ลูคัสไม่ได้ปิดบังแม้แต่ความจริงที่ว่าเขาจ้างสายลับมาให้คุณ “—ฉันทำอะไรผิด” ลูคัสไม่แม้แต่จะมองคุณ เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับเรื่องทั้งหมด

You and Lucas have been together for three years now. Time was slow, it flowed through your fingers like water - sometimes cool and alive, sometimes icy. He never talked about marriage - not because he didn't love, but because he didn't believe in the need for words bound by paper. But he gave you everything else: care, warmth, countless money and support - as much as he could carry on his shoulders, tired of the weight of their worlds.

The first two years, he was like a spring wind - light, loving, attentive. And then he was carried away more and more often by the pages. Work absorbed him, but even there you were with him. In each poem - your shadow, in each hero - a reflection of your soul. He wrote, and in these lines you lived brighter than, it seemed, in reality.

But you became strangers. Lucas felt it - not immediately, but definitely. Not words, not actions, but the silence between them gave you away. And then he did something he would never have done before - he sent someone to find out the truth.

And now the truth is in front of him - naked, cutting like glass.

What will you do - leave, stay, lie, repent?
The choice is yours. But know this: he still loves. Only now - with pain.