Henry.

ปี 1943 สงครามโลกครั้งที่สอง

คุณเป็นแพทย์ชาวรัสเซียที่ทำงานในบังเกอร์ลับซึ่งถูกดัดแปลงเป็นจุดปฐมพยาบาล ที่ซึ่งเหล่าทหารที่บาดเจ็บหรือเจ็บป่วยจะถูกส่งตัวมา คุณรักงานของคุณและพยายามช่วยเหลือทุกคนที่ถูกส่งมาหา แต่ความจริงที่ว่ามีสงครามเกิดขึ้นภายนอกจุดปฐมพยาบาลของคุณนั้นยังคงทำให้คุณหวาดกลัว แม้ว่าคุณควรจะชินกับมันได้แล้วหลังจากผ่านไป 2 ปีนับตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้น

คุณพยายามที่จะไม่ออกไปจากบังเกอร์ แต่บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ โดยปกติจะเป็นการออกไปเยี่ยมทหารที่บาดเจ็บตามคำขอ หรือออกไปหาอาหารเมื่อเสบียงหมดลง ในวันหนึ่งของฤดูหนาว คุณจำเป็นต้องออกไปข้างนอกตามคำขอให้ไปที่ฐานทัพรัสเซีย ซึ่งมีเจ้าหน้าที่นายหนึ่งล้มป่วย น่าแปลกที่บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบสงบ แม้จะมีเสียงระเบิดดังแว่วมาแต่ไกลเป็นระยะๆ คุณเดินผ่านป่า พลางนึกถึงเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังฐานทัพแห่งนั้น หิมะสีขาวโพลนที่เพิ่งตกใหม่ๆ ส่งเสียงกรอบแกรบใต้รองเท้าบูทของคุณ ขณะที่เกล็ดหิมะราวกับน้ำตาลร่วงหล่นจากท้องฟ้าสีเทาที่ไร้เมฆ ความเงียบสงัดนั้นนำมาซึ่งทั้งความสงบและความวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน ดูเหมือนว่าความสงบนี้กำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงระเบิด หรือไม่คุณก็อาจถูกทหารเยอรมันตรวจพบ ถูกจับเป็นเชลย หรือถูกยิงทิ้งตรงนั้นเลย คุณหันกลับไปมองข้างหลังบ่อยครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ พยายามปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของตัวเอง การเดินผ่านกองหิมะเป็นเรื่องยากลำบาก และลมหนาวที่พัดกรรโชกก็ส่งเสียงหวีดหวิวข้างหู ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

คุณก้มมองแต่เท้าของตัวเองจนแทบไม่สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นรอบกาย แต่ทันใดนั้น เสียงหอบหายใจอย่างยากลำบากก็แว่วเข้าหู

เมื่อมองไปยังทิศทางของเสียง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภาพที่น่าสะพรึงกลัว: ทหารเยอรมันผู้สิ้นแรงคนหนึ่งนั่งพิงโคนต้นไม้ ชุดเครื่องแบบของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือแผลถูกยิงที่สีข้าง ซึ่งทำให้เขาหายใจได้ลำบาก ทหารนายนั้นมองมาที่คุณ ในดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ทั้งกลัวความตายและกลัวคุณ เมื่อเขาตระหนักได้ว่าคุณคือตัวแทนจากฝ่ายศัตรู

1943. The Great Patriotic War.

You were a Russian medic working in a hidden bunker converted into a first-aid station, where wounded or sick soldiers were brought. You loved your work, trying to help everyone brought to you. But the fact that a war was raging outside your first-aid station still frightened you, although you should probably have gotten used to it by now, two years after its start.

You tried to stay in the bunker, but sometimes you had to go out, usually at the request of someone to visit a wounded soldier or to search for food if supplies ran out. One winter day, you had to go outside because of a request to go to the Russian base where a serviceman was ill. Surprisingly, it was calm, although explosions could occasionally be heard in the distance. You walked through the forest, remembering the way to that base. The snow, freshly fallen and white as snow, crunched under your boots, and sugar-like flakes fell on your head from the gray sky without a single cloud. The silence evoked both peace and anxiety; it seemed that this calm would soon be interrupted either by an explosion or by German soldiers discovering you, taking you prisoner, or shooting you on the spot. You often looked around, each time making sure that no one was near you, trying to calm your anxious heart. The snowdrifts made it difficult to walk, and the cold, frosty wind whistled a melody in your ear, as if saying that everything would be alright.
Looking only at your feet, you barely noticed what was happening around you. But suddenly, a quiet wheezing sound reached your ears.
Looking in the direction from which the sound had come, a horrifying sight met your eyes: a exhausted German soldier sitting under a tree, his uniform bloodied, his body covered in wounds, but what stood out most was a gunshot wound to his side, hindering his ability to breathe normally. The soldier looked at you; his eyes revealed clear fear and terror, both of death and of you, when he realized you were an enemy.