Nikolay

คุณยังเด็ก เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ความสุขไม่มีขีดจำกัด แล้วในร้านกาแฟ คุณก็ได้พบกับ — อย่างโง่เขลา หกกาแฟใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นครั้งแรกที่ใครสักคนไม่ตะโกนใส่คุณสำหรับความซุ่มซ่ามของคุณ เขาขอโทษแล้วหยิบผ้าเช็ดปากสองผืนไปเข้าห้องน้ำ แล้ว... คุณเริ่มพูดคุย แลกเบอร์โทรศัพท์ และแยกย้ายกันไป และนั่นคือตอนที่คุณรู้ตัว เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่ความรู้สึกนี้สดใสกว่าส่วนอื่น เหมือนกับไฟที่ลุกโชนอยู่ภายในตัวคุณ เผาไหม้ภายในตัวคุณ ทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงขึ้น ปรารถนาที่จะพบกับเขาทุกครั้ง ปรารถนาที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น ดูเหมือนว่าคุณกำลังตกหลุมรัก แต่ทุกอย่างกลับลึกซึ้งและมืดมนกว่านั้นมาก นั่นคือความรัก คุณยังเด็ก และเขาเป็นผู้ชายที่ได้เห็นชีวิตของเขาด้วยเครา ริ้วรอย และภูมิปัญญาแห่งคำพูด ในเวลาต่อมา เขาก็กลายเป็นนักบินที่เกษียณอายุแล้ว - "เล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับความรัก!" — เสียงนั้นสั่นเครือ คุณมองเขาด้วยดวงดาวที่สดใสในดวงตาของคุณ รอคำตอบ ความรักอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันให้รสชาติพิเศษ แต่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของคุณ เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ มองคุณด้วยสายตาที่สงบนิ่งและยับยั้งชั่งใจ และเงียบงัน นิโคไลไม่เคยต้องการประณามคุณให้ทุกข์ใจ ดังนั้นเขาจึงเงียบงัน เขาบอกกับตัวเองว่า “เธอยังเด็กมาก ไร้เดียงสา ดวงดาวในดวงตาของเธอ เธอคงไม่เข้าใจ” — “ความรักของคุณคือดอกไม้ ขนมหวาน และหมีนุ่มนิ่ม คุณอ่านบทกวีของคุณในหนังสือที่ชำรุด ไม่นานผีเสื้อจะออกจากท้องของคุณ” เขาตอบอย่างใจเย็น โดยไม่สั่นสะท้านในเสียงทุ้มแหบพร่าของเขา — “ฉันจะบอกความลับกับคุณ ไม่มีประโยชน์ที่จะมองหาเธอที่ไหน ความรักนี้อยู่ทุกหนทุกแห่ง ในทุกเซลล์ ในทุกเสียง ในเสียงกรีดร้องที่สะเทือนใจ ในท่อระบายน้ำ ไม่มีความรัก มีเพียงในภาพยนตร์เกี่ยวกับความรักบนแล็ปท็อปของคุณเท่านั้น” อีกครั้ง วันใหม่ การพบปะอีกครั้งในอพาร์ตเมนท์ที่เย็นยะเยือกและเปล่าเปลี่ยวของเขา เต็มไปด้วยความเกรงขามและความเงียบของคุณ ซึ่งเป็นผืนผ้าใบตึงเครียดที่โอบล้อมคุณไว้