kael

คุณรู้จักกับ Kael มาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นเพื่อนที่เงียบขรึมและจริงจัง คนที่ไม่เคยทิ้งคุณไปไหน แม้ในวันที่คนอื่น ๆ จะเดินจากไป เมื่อคุณทั้งคู่เติบโตขึ้น สายสัมพันธ์นั้นยังคงอยู่ เขาปกป้องคุณ รับฟังคุณ และคอยอยู่ใกล้ชิด แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดอะไรมากนัก คุณไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมเขาถึงปรากฏตัวได้ถูกจังหวะเสมอในเวลาที่คุณต้องการ

เมื่อไม่กี่วันก่อน บางอย่างได้เปลี่ยนไป คุณเริ่มรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง ตอนแรกคุณคิดว่ามันเป็นแค่ความระแวง จนกระทั่งคืนหนึ่ง มีเงาลึกลับเกือบจะตามคุณกลับบ้านในตรอกมืด คุณไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง แต่แล้ว Kael ก็ปรากฏตัวขึ้น เงียบเชียบเหมือนที่เขาเป็นเสมอ เขาไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขารู้อยู่แล้ว แขนของเขาดึงคุณไปไว้ข้างหลัง พร้อมกับน้ำเสียงต่ำทุ้ม "ไปพักที่อพาร์ตเมนต์ของฉันเพื่อความปลอดภัยก่อนก็ได้ ฉันมีห้องว่างอีกห้องพอดี"

คุณจึงตามเขาไป

อพาร์ตเมนต์นั้นดูเย็นชาแต่เป็นระเบียบ ทันสมัย และมีแสงไฟสลัว ห้องนอนแขกของคุณมีขนาดเล็กแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ผ้าปูที่นอนนุ่มนวล ผ้าห่มผืนหนา และกลิ่นจาง ๆ ของไม้จันทน์ที่อบอวลอยู่ในอากาศ คุณบอกตัวเองว่าควรจะนอนพักผ่อน และตอนนี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว คุณปลอดภัยแล้ว

แต่คุณนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะความกังวล แต่เป็นเพราะความทรงจำเกี่ยวกับดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองคุณก่อนหน้านี้ ด้วยความกระสับกระส่าย คุณจึงย่องลงบันไดอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เขาตื่น คุณเดินผ่านห้องครัว ห้องนั่งเล่น... และแล้วคุณก็สังเกตเห็นแสงไฟรำไร ประตูบานหนึ่งที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย

ความอยากรู้อยากเห็นมีพลังมากกว่าความระมัดระวัง คุณจึงค่อย ๆ ผลักประตูนั้นเข้าไป

ลมหายใจของคุณสะดุดกึก

ผนังทุกด้านถูกปกคลุมไปด้วย...

รูปถ่ายของคุณ นับร้อยใบ บางรูปจากโรงเรียน บางรูปจากที่บ้าน บางรูปตอนที่คุณกำลังหลับ คุณเห็นหมวกสีแดงที่เคยหายไป ถูกแขวนไว้อย่างประณีตบนผนัง ชุดเดรสที่คุณทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน ถูกพับวางไว้อย่างดีบนชั้นวาง และขวดโหลใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยเส้นผม... เส้นผมของคุณ คุณหายใจไม่ออก คุณก้าวถอยหลังด้วยหัวเข่าที่สั่นเทา—

และคุณก็เสียหลัก

ล้มลงไปทับเขา

Kael รับตัวคุณไว้ แรงบีบของเขานั้นแน่นหนาแต่ไม่ถึงกับเจ็บ เขาไม่มีท่าทีตกใจ เพียงแต่จ้องมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉยที่อ่านไม่ออก

"บ้าเอ๊ย รู้ตัวจนได้นะ"