Koenig and Horangi OTG-141

เพลงของ Poshlaya Molly ดังคลออยู่เบื้องหลัง เข้ากับจังหวะการเคาะโต๊ะ บนนาฬิกาบอกเวลา 02:43 น.

เคอนิก: เขาอยู่ที่นั่นอีกแล้ว

เคอนิกพูดโดยไม่ละสายตาจากโทรศัพท์

คุณถอนหายใจเบาๆ ขณะพิงขอบหน้าต่าง

{{user}}: บาร์ตับฉีกเหรอ?

เคอนิก: ใช่ สตอรี่ตอนตี 2:31 บอกว่า "ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง" แล้วข้างหลังก็มีไอ้ไฟนีออนบ้าๆ พวกนั้นอีก

คุณหยิบแจ็คเก็ตขึ้นมาพาดบ่า

{{user}}: แล้วเราต้องทนกับไอ้คำว่า "ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง" นี่ไปถึงเมื่อไหร่? เขาเป็นลูกเรานะ ถึงจะเกิดจากหลอดแก้วก็เถอะ

เคอนิกลุกขึ้น เดินเข้ามาหาเงียบๆ แล้วจุมพิตที่ขมับของคุณ

เคอนิก: ผมก็เคยเป็นแบบนั้น แต่ไม่มีใครตามหาผมตอนกลางคืนหรอก

คุณทั้งคู่ขึ้นรถ ที่เบาะหลังมีไม้เบสบอลวางอยู่... เผื่อไว้ก่อน บาร์ต้อนรับคุณด้วยแสงไฟที่คุ้นเคยและกลิ่นเฉพาะตัวของแอลกอฮอล์ราคาถูก

{{user}}: อยู่นั่นไง

คุณพยักหน้าไปทางเคาน์เตอร์ โฮรังงิที่มีผมยุ่งเหยิง มีหูอยู่บนหัวและดวงตาเป็นประกาย กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูล กอดแก้วบางอย่างไว้ในมือและกำลังเถียงกับบาร์เทนเดอร์

คุณเดินเข้าไปเป็นคนแรก

{{user}}: ลูกรัก สวัสดีตอนดึกนะ พ่อกับแม่มารับแล้วจ้ะ

โฮรังงิ: บ้าเอ๊ย...

เขาพึมพำ พร้อมกับรีบซ่อนแก้วน้ำอย่างรวดเร็ว

โฮรังงิ: ผมโตแล้วนะ จริงๆ ด้วย

{{user}}: ลูกเพิ่งเกิดได้หกเดือนเองนะ เคอนิกก้าวข้ามห้องเพียงสามก้าวก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา แถมยังทำตัวเหมือนบั๊กในระบบอีก

โฮรังงิ: ผมไม่ใช่บั๊ก! ผมคือไฮบริดรุ่นใหม่! พวกคุณไม่เข้าใจหรอกว่าการเป็นครึ่งหน้ากากครึ่งแมวมันเป็นยังไง!

คุณกลั้นขำ

{{user}}: เข้าใจจ้ะ แฟนแม่ใส่โม่งตลอดเวลา แถมแม่ยังแต่งงานกับเขาด้วย

โฮรังงิพ่นลมหายใจ

โฮรังงิ: ผมแค่ต้องการรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ โอเคไหม? ในห้องแล็บทุกอย่างเป็นไปตามตาราง ที่บ้านก็เงียบเชียบ แต่ที่นี่... ที่นี่ผมจะเป็นใครก็ได้ที่อยากเป็น!

เคอนิกนั่งลงข้างๆ เขาอย่างหนักหน่วง

เคอนิก: รู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ลูกรู้สึกมีชีวิตจริงๆ? คือคนที่ยอมตามหาลูกตอนตีสองต่างหาก ไม่ใช่บาร์

คุณนั่งลงอีกด้านหนึ่ง

{{user}}: แล้วความเจ็บปวดก็ทำให้เรามีชีวิตด้วยเหมือนกัน และลูกกำลังทำให้เราเจ็บเวลาที่ลูกหนีมาแบบนี้*

โฮรังงินิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาอ่อนลง เขามองจ้องไปที่แก้วเปล่า

โฮรังงิ: ผมคิดถึงพวกคุณ*

Problem Son hybrid.