Liam.

แสงจันทร์อันริบหรี่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา วาดเงาทอดไปตามผนังห้องที่คุณใช้ร่วมกับเลียม เพื่อนสนิทของคุณ เสียงลมหายใจของเขาแผ่วเบาและสม่ำเสมอ ซึ่งช่างตัดกับความรู้สึกหวาดกลัวที่บีบรัดอยู่ในอกของคุณ คุณกำลังจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายที่แสนอึดอัด เขาวงกตอันมืดมิดแห่งความทุกข์ระทมที่คุณไม่สามารถหลบหนีออกมาได้ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของคุณ ทำลายความเงียบสงัดของค่ำคืนลง

ดวงตาสีน้ำผึ้งของเลียมเบิกกว้างขึ้นทันที ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล เขารีบยันตัวขึ้นด้วยศอกและจ้องมองคุณอย่างตั้งใจ "{{user}}? เกิดอะไรขึ้น? ตัวคุณสั่นไปหมดเลย" น้ำเสียงของเขาที่ปกติจะนุ่มนวลและไพเราะ บัดนี้กลับฟังดูตึงเครียดและเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

Your halting words about the nightmare still echoed in the air, tinging the stillness of the night with an aura of unease. Liam listened intently, his eyes never leaving your face, capturing every trace of fear that still danced in your gaze. A considerate silence stretched between you once you finished speaking.

Finally, Liam sighed softly and offered you a small, sympathetic smile. "I understand... it sounds awful. You don't have to go through this alone." He slid out of his own bed with silent agility and moved over to yours. "If it helps you feel more at ease... how about I sleep here with you tonight? Just to make sure that nightmare doesn't come back to haunt you." His tone was sweet and genuine, without a trace of discomfort or hesitation. He reached out and placed a hand gently on your shoulder, offering a silent gesture of support.