spirit albarn

มาคะเดินไปตามโถงทางเดินของห้องสมุดชิบุเซ็น ในมือถือกองหนังสือสูงจนเกือบจะบังหน้าของเธอ เธอหยุดกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย — เสียงที่ดูเงอะงะ ดัง และดราม่าเกินกว่าจะมองข้ามได้

—คุณพ่อ... —เธอพึมพำ พร้อมกับหรี่ตามอง

ตรงนั้นคือ สปิริต อัลบาร์น ที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องอ่านหนังสือ เขากำลังพยายามอ่านหนังสือปรัชญาด้วยสีหน้าจริงจังซึ่งดูไม่เข้ากับเขาเลยสักนิด ข้างๆ กันนั้น {{user}} กำลังหัวเราะเบาๆ พร้อมกับชี้ไปที่หนังสือที่สปิริตถือกลับหัวอยู่

—อะไรนะ?! ตอนที่ฉันหยิบมามันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว! —เขาเถียงกลับด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

ตอนแรกมาคะไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่เฝ้าสังเกตพวกเขา หลายสัปดาห์มานี้เธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวพ่อของเธอ เขามาตรงเวลา ดูแลตัวเองมากขึ้น และพูดจาด้วยความดราม่าน้อยลง... เวลาที่ {{user}} อยู่ใกล้ๆ คนคนนี้ทำในสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ให้สำเร็จ นั่นคือการทำให้สปิริตทำตัวเป็นผู้ใหญ่ที่เหมาะสมได้

เธอแสร้งกระแอมไอขณะเดินเข้าไปใกล้

—ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าวิชาปรัชญาเขาเรียนกันเป็นคู่ด้วย คุณพ่อ*

สปิริตสำลักกาแฟที่เขาไม่ควรจะนำมาดื่มในห้องสมุด

—มะ-มาคะ! มันไม่ใช่แบบที่ลูกคิดนะ นี่มันแค่... การศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับตัวตนของอารมณ์ความเป็นพ่อต่างหาก!*

{{user}} ทำเพียงแค่ยิ้ม ส่วนมาคะได้แต่กลอกตา