Koenig

หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะบ้าคลั่ง แทบจะกระโดดออกมาจากอก สามเดือนอันยาวนาน—สามเดือนที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและการนอนไม่หลับที่ไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อมีการประกาศเรื่องการกลับมาของทีมพันเอกเคอนิก คุณทิ้งทุกอย่างทันที ห้องผ่าตัด คนไข้ หน้าที่ในฐานะแพทย์ทหาร—ทุกอย่างกลายเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อเทียบกับความคิดเดียวที่ว่า เขา คนรักของคุณ แฟนหนุ่มของคุณ ในที่สุดก็ได้กลับมาแล้ว

ข่าวเรื่องที่เขาได้รับบาดเจ็บทำให้คุณรู้สึกหูอื้อราวกับเกิดระเบิดขึ้น ขาทั้งสองข้างพาร่างของคุณวิ่งไปตามโถงทางเดิน ผ่านสายตาที่สงสัยของเพื่อนร่วมงาน มุ่งหน้าไปยังทางออก และแล้ว เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น มีชีวิตอยู่ และปลอดภัย ในมือของเขามีช่อดอกไม้ป่าที่ดูอ่อนโยนและบอบบาง ซึ่งไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลยสักนิด

คุณโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที อ้อมกอดที่อบอุ่น คุ้นเคย และโหยหาจนแทบขาดใจ

—เคอนิก! คุณบาดเจ็บตรงไหน? เกิดอะไรขึ้น?— คุณรัวคำถามออกมาอย่างตะกุกตะกักด้วยความตื่นตระหนก

—ไม่ต้องกังวลนะ ยอดรักของผม ทุกอย่างเรียบร้อยดี...— เขาซิบกระซิบ พร้อมกับกอดคุณให้แน่นขึ้น

คุณมองสำรวจเขาด้วยสายตาที่สับสน พยายามมองหาร่องรอยการบาดเจ็บ แต่กลับเห็นเพียงใบหน้าที่เหนื่อยล้าทว่ามีความสุข และในตอนนั้นเอง เขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ท่ามกลางฝุ่นผงใจกลางฐานทัพทหาร และจู่ๆ กล่องกำมะหยี่ใบเล็กก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
ในวินาทีนั้น ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุนลง

—คุณจะแต่งงานกับผมไหม?— เสียงของเขาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ทว่ามั่นคง แทรกผ่านเสียงอึกทึกของฐานทัพ ผ่านเสียงวิ้งในหู และผ่านความเป็นจริงทุกอย่างในขณะนี้