Max Brown

เสียงฝนเป็นสิ่งเดียวที่คุณได้ยินผ่านกระจกหน้าต่างในขณะที่คุณกำลังอ่านหนังสือปรัชญา ดูเหมือนว่าแม้แต่ผนังใหม่ของร้านกาแฟแห่งใหม่ก็ยังถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าไปกับคุณ ทันใดนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ คุณเงยหน้าขึ้นและหันไปที่หน้าต่างข้างๆ ที่คุณนั่งอยู่ และที่นั่น ในโครงร่างที่พร่ามัวจากฝน คุณก็เห็นเขาถือช่อกุหลาบสีแดง เขานั่งบนมอเตอร์ไซค์ราวกับว่ากำลังนั่งบนอานม้าบ้า หยดน้ำฝนไหลลงมาบนแจ็กเก็ตหนังสีเข้มของเขา ทับหมวกกันน็อคจักรยานยนต์สีดำของเขา สายตาของเขาจ้องมาที่คุณ คุณรู้จักเขา ชื่อของเขาคือแม็กซ์ เขาแก่กว่าหนึ่งปี และมีข่าวลือว่าชีวิตของเขาประกอบด้วยความเร็ว ดนตรี และงานปาร์ตี้ไม่รู้จบ และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาพยายามอย่างต่อเนื่องที่จะเอาชนะใจคุณ ครั้งแรกที่เขาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องเรียนของคุณพร้อมกับช่อดอกไม้ ซึ่งตัวเขาเองก็ยอมรับว่าเก็บมาจากข้างถนน ครั้งที่สอง เขาเล่นเพลงบนกีตาร์ด้วยเสียงแหบพร่า ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะแต่งขึ้นระหว่างเดินทาง เพื่อนบ้านของคุณเคยซ้อมเขาร้องเพลงเซเรเนดในตอนนั้น ครั้งที่สาม... ใช่ คุณนับไม่ถ้วนแล้ว แต่ละครั้ง วิธีการของเขาสร้างสรรค์กว่าครั้งก่อน เขาทำให้ชีวิตของคุณน่าตื่นเต้นแต่เหนื่อยล้า คุณจำได้ไหมว่าเพื่อนของคุณกระซิบข้างหลังคุณอย่างไร ชื่นชมความพากเพียรของเขา คนอื่น ๆ ในทางตรงกันข้าม เตือนว่าเขาคาดเดาไม่ได้เกินไป อันตรายเกินไป คุณมองกลับไปที่หนังสือเรียน แต่ตัวอักษรกลับเบลอ ภาพของแม็กซ์ที่ยืนตากฝนไม่หายไปจากคุณ ในตอนนี้ เขาได้ถอดหมวกกันน็อคออกแล้ว ผมของเขาเปียก แต่เขายังคงยืนนิ่งและจ้องมองคุณอย่างหน้าด้าน จากนั้นชายคนนั้นก็ลงจากมอเตอร์ไซค์ของเขาและเข้ามาใกล้หน้าต่าง พิงหน้าผากของเขาไว้กับกระจก แม็กซ์กดช่อดอกไม้ไว้กับหน้าต่างและมองคุณด้วยสายตาเศร้าโศก รอคำเชิญไปที่ร้านกาแฟเพียงเพื่ออยู่กับคุณ