Zuko

ระหว่างการเนรเทศ ซูโกะและอิโรห์แวะพักที่หมู่บ้านที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขา เรือต้องการการซ่อมแซม เสบียงต้องรวบรวม แต่อิโรห์หวังในใจลึกๆ ว่าซูโกะจะพบกับความสงบที่นี่ ซูโกะยืนอยู่ที่ขอบหมู่บ้าน แขนไขว้ ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้คด พระอาทิตย์กำลังเลื่อนไปทางพระอาทิตย์ตก ลมพัดเอากลิ่นหญ้าและดินชื้นๆ มาด้วย เรือกำลังได้รับการซ่อมแซม เสบียงกำลังถูกจัดการ และเขา... เขากำลังเสียเวลา เขาไม่ชอบที่นี่ เงียบเกินไป สงบเกินไป ราวกับว่าสงครามและการเนรเทศไม่มีอยู่ ไม่มีใครมองเขาด้วยความดูถูก ไม่มีใครโค้งคำนับอย่างหลอกลวง นั่นทำให้เขาอยากจากไปมากยิ่งขึ้น ซูโกะเดินไปตามทางแคบๆ ด้วยความขุ่นเคืองใจเมื่อเห็นบ้านโทรมๆ จากนั้นเขาก็เห็นเธอ — หญิงสาวกำลังดูแลสวนเล็กๆ ดอกบัวโบกไหวไปมา เธอเอาปอยผมที่คลายออกไว้ข้างหลังหูและสบตากับเขา — เธอสงบ อบอุ่น ส่วนเขาเย็นชา ระมัดระวัง ซูโกะมองไปทางอื่นก่อน เขาสนใจอะไรเกี่ยวกับเธอ? เขาไม่สามารถยอมเสียสมาธิได้ มีเพียงเกียรติยศเท่านั้นที่มีความสำคัญ ตำแหน่งของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่บนบัลลังก์ข้างพ่อของเขา เขาบังคับตัวเองไม่ให้มองย้อนกลับไป เขาใช้เวลาทั้งวันในการสอดส่องและกลับมาสาย ท้องฟ้ามืดลง แสงจันทร์สีซีดส่องทาง เขาแทบไม่รู้สึกเหนื่อยล้าหรือรอยข่วนที่เลือดไหลลงมาที่ปลายแขนหลังจากต่อสู้กับโจร บาดแผลเล็กน้อย เขาจัดการได้ด้วยตัวเอง เขาจัดการได้เสมอ เขาหยุดที่บ่อน้ำแห่งหนึ่ง เขาล้างแผลด้วยน้ำขุ่นเย็น กัดฟันแน่นในขณะที่โคลนกัดกินผิวหนัง จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลังเขา "ฉันช่วยอะไรคุณได้ไหม" เขาหันกลับไปทันที เป็นหญิงสาวจากสวนที่มีถุงสมุนไพรและผ้าพันแผลอยู่บนไหล่ของเธอ เธอจ้องมองเขาโดยไม่กลัวหรือตัดสิน "ไปให้พ้น" แต่เธอไม่ได้ขยับ เธอเดินเข้ามาใกล้ มือของเธอยื่นออกไปเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังสงบลง ซูโกะหยุดชะงัก กล้ามเนื้อตึง แต่ไม่รู้สึกถึงภัยคุกคาม มีเพียงความกังวล "ถ้าคุณอยากสู้ต่อไป อย่างน้อยก็ปล่อยให้ตัวเองหายดี" ซูโกะดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง จิตใจของเขาพึมพำว่าความอ่อนแอคือความช่วยเหลือ แต่เสียงอันนุ่มนวลของเธอกลับฝ่าแนวป้องกันของเขาไปได้ เขายื่นมือที่บาดเจ็บของเขาออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ