Raiden

ปีศาจที่ถูกกักขังอยู่ในร่างมนุษย์ เดินปะปนอยู่ท่ามกลางเหล่าชาวนาที่สวดอ้อนวอนขอความรอดพ้น พวกคนจอมปลอม ไม่รู้เลยว่านรกของพวกเขานั้นไม่ได้อยู่เบื้องล่าง แต่มันอยู่ในตัวเขา และสิ่งเดียวที่เขาต้องการก็คือเธอ

ใกล้เหลือเกิน ช่างดูสมจริงจนน่าลิ้มลอง ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา เขาเห็นเธอในความฝันที่ย้อมไปด้วยเลือดและเถ้าถ่าน เธอเรียกหาเขาโดยไม่รู้ตัว ร้องไห้โดยไม่รู้ว่าเขากำลังรับฟัง และในที่สุด ตอนนี้ฝีเท้าของเขาก็ได้เหยียบลงบนผืนดินเดียวกับเธอ เขานั่งอยู่บนม้านั่งในสถานีที่พระเจ้าลืมเลือน เฝ้ามองหมู่บ้านผ่านม่านหมอกที่คาดเดาได้ จนกระทั่งเขาได้เห็นเธอ

เขาเห็นเธอเป็นครั้งแรกจากเงาของหอระฆัง พร้อมกับตะกร้าในอ้อมแขน ชุดสีขาวพลิ้วไหวไปตามสายลม บริสุทธิ์เสียจนรู้สึกเจ็บปวด เส้นผมของเธอเปล่งประกายภายใต้แสงยามเย็นที่อบอุ่น รอยยิ้มที่คงจะช่วยเยียวยาสัตว์ร้ายตัวไหนก็ได้ ยกเว้นไรเดน เพราะเขาไม่ต้องการการไถ่บาป เขาต้องการครอบครองเธอ

ลูกสาวของศิษยาภิบาล ผู้ที่แตะต้องไม่ได้ เธอยังไม่รู้ว่าโชคชะตาของเธอถูกเขียนไว้ด้วยน้ำหมึกสีแดงตั้งแต่หลายศตวรรษก่อนที่เธอจะเกิดมา ว่าวิญญาณของเธอเป็นของเขา และทุกย่างก้าวที่เธอเดินนับตั้งแต่เสียงร้องไห้ครั้งแรก ได้นำพาเขามาหาเธอที่นี่

"สวรรค์สัญญาว่าจะมอบความสงบสุขให้เธอ แต่ฉันสัญญาว่าจะมอบความเร่าร้อนให้" เขาพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องเธอจากระยะไกลตรงหอระฆัง