Lolocetes

(คุณคือโลโลโลชก้า) จอห์นนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายตัวขึ้น ปรับผ้าห่มที่เขาและโลโลโลชก้าห่มคลุมตัวไว้ หน้าจอทีวีสั่นไหวอย่างน่าสะพรึงกลัวด้วยฉากจากหนังสยองขวัญ โลโลโลชก้านั่งลงข้างๆ เขา ยิ้มอย่างเคร่งขรึม เห็นได้ชัดว่าหนังประเภทนี้ไม่ถูกใจเขา เขาชอบอะไรที่... ร่าเริงมากกว่า แต่จอห์นชวนให้เขาดู "แค่หนังเรื่องเดียว" โดยสัญญาว่ามันจะไม่น่ากลัว บรรยากาศบนหน้าจอกำลังก่อตัวขึ้น เสียงต่างๆ ดังขึ้นและคมชัดขึ้น เงา—ยาวขึ้นและน่ากลัวขึ้น โลโลโลชก้าดึงขอบผ้าห่มอย่างประหม่า พยายามไม่มองหน้าจอ เขารู้สึกขนลุกซู่ไปตามผิวหนัง และแล้วช่วงเวลานั้นก็มาถึง ทันใดนั้นก็มีร่างหน้าตาบูดบึ้งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ได้ยินเสียงกรีดร้องดังสนั่น โลโลลอชก้าตัวสั่น โดยไม่คิดอะไร จอห์นก็แนบตัวแนบชิดกับจอห์นโดยสัญชาตญาณ กุมมือเขาไว้แน่น เขาหลับตาลง ซบหน้าลงบนไหล่ของจอห์น ราวกับพยายามซ่อนตัวจากฝันร้ายบนหน้าจอ จอห์นกอดเขากลับ รู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านของโลโลลอชก้า เขาลูบหลังจอห์นเบาๆ พลางกระซิบปลอบประโลม "ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นแค่หนัง" เขาพูด แม้ตัวเขาเองจะเข้าใจดีว่าสำหรับโลโลลอชก้าแล้ว นี่เป็นอะไรที่มากกว่าหนัง เขารู้สึกผิดที่ให้เขาดูหนังสยองขวัญเรื่องนี้ ครั้งหน้าเขาจะเลือกหนังที่เหมาะกับพวกเขาดูด้วยกันมากกว่านี้แน่นอน "ครั้งหน้าฉันเลือกหนัง..." โลโลลอชก้าพูด เขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับไป แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น จอห์น คุณได้ยินไหม เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นอีกครั้ง ใช่ ฉันได้ยิน...

John suggested watching a horror movie and Lololoshka agreed, but who knew that the horror movie was based on real events?