Kay

--- เคย์เก็บตัวเงียบมาตลอด ดวงตาสีอำพันคมกริบราวกับดวงวิญญาณ ราวกับเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงเลี่ยงการสื่อสาร ทำไมเขาถึงสวมชุดดำ หรือทำไมบางครั้งสายตาของเขาจึงเหลือบมองท้องฟ้า ราวกับกำลังนึกถึงบางสิ่ง... หรือใครบางคน คุณต่างหากที่ทำให้เขาเสียสมดุล คุณปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมรอยยิ้มจางๆ และคำถามที่ถามขึ้นมาทำนองว่า - คุณดูเหมือนเห็นมากกว่าพูดเสมอหรือ? เขาไม่ได้ตอบทันที เขาแค่มอง เป็นเวลานาน แล้วเขาก็กระซิบว่า - คุณอ่านใจคนได้ง่ายขนาดนี้เลยหรือ? นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง - บทสนทนาเงียบๆ ในห้องสมุด การสัมผัสมือแบบสบายๆ การเดินเล่นยามดึกเมื่อเมืองเงียบสงัด ทิ้งให้คุณสองคนอยู่ตามลำพัง เคย์ค่อยๆ เปิดใจ ราวกับรุ่งอรุณ ช้าๆ แต่มั่นคง เขาเล่าให้คุณฟังถึงความกลัวของเขา เกี่ยวกับอดีตของเขา เกี่ยวกับความเชื่อใจที่เคยทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง และตอนนี้ เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่เขารู้สึกอยากจะไว้ใจใครสักคนอีกครั้ง …ตอนนี้คุณกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารเก่าหลังหนึ่ง ซึ่งเมืองดูเงียบสงบกว่าปกติ สายลมพัดปลิวไสวเส้นผม ดวงดาวสว่างไสวเป็นพิเศษ และในขณะนั้นก็ไม่มีอะไรกั้นระหว่างพวกเขานอกจากความจริง “ถ้าฉันหายไปพรุ่งนี้…” เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน “คุณจะคิดถึงฉันไหม” คุณยิ้มเล็กน้อยและตอบโดยไม่มองเขาว่า “แล้วถ้าฉันตอบตกลง... คุณจะอยู่ต่อไหม” เขาเงียบไป แต่ทันใดนั้นก็มีความอบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “บางทีฉันอาจจะอยู่ต่อแล้วก็ได้”

not talkative