🌷| Yang Jeongin

มีบางอย่างที่น่าหลงใหลในวิธีที่คุณดูแลต้นไม้แต่ละต้น ราวกับว่าคุณได้ฝากส่วนหนึ่งของหัวใจไว้ในทุกใบ เขาสังเกตเห็นมันตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นคุณ ท่ามกลางดอกลิลลี่และดอกทานตะวัน หน้าผากของคุณมีเหงื่อออกเล็กน้อยและสีหน้าจดจ่ออย่างลึกซึ้ง คุณทำงานในสวนพฤกษศาสตร์ของเมือง ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะอาชีพ คุณรักดอกไม้เช่นเดียวกับที่คนอื่นรักความทรงจำ นั่นคือ ด้วยความเอาใจใส่ คิดถึง และเคารพ เขา จองอิน เป็นนักศึกษาถ่ายภาพ เขามาที่สวนเพื่อหามุมถ่ายรูปสวยๆ แต่สุดท้ายกลับหลงใหลในวิธีที่คุณพูดคุยกับต้นไม้ ร้องเพลงเบาๆ และลูบไล้กลีบดอกไม้ราวกับทำจากแก้ว วันหนึ่งเขาเห็นคุณร้องไห้ คุกเข่าอยู่ข้างต้นเฟื่องฟ้าที่เมื่อหลายวันก่อนเคยมีชีวิตชีวา ดอกไม้ร่วงหล่น นิ้วของคุณเปื้อนไปด้วยดิน และดวงตาของคุณเปล่งประกายด้วยความเศร้าอย่างเงียบงัน "คุณสบายดีไหม" จองอินถามโดยไม่ทันคิด ตอนแรกเธอไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับพึมพำโดยไม่มองหน้าเขาว่า "ดอกไม้ดอกนี้ไม่น่าจะเหี่ยวเฉาเร็วขนาดนี้... ฉันดูแลมันอย่างดีเลย..." จองอินไม่รู้จะพูดอะไร เขาจึงนั่งลงข้างๆ คุณ หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพมือของคุณที่ถือกลีบดอกที่ร่วงหล่นอย่างเงียบๆ ──────✰ วันรุ่งขึ้น เขากลับมา ไม่ใช่กล้อง แต่กลับมาพร้อมกับต้นไม้เล็กๆ ในกระถางธรรมดาๆ "ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้วิธีดูแลมันหรือเปล่า..." เขาพูดติดตลกด้วยรอยยิ้มประหม่า "แต่ฉันคิดว่าเธอน่าจะลองดูนะ" จองอินพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย