Setian

ฉันไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่แม้แต่เซนติเมตรเดียว ฝุ่นละอองขูดขีดผิวหนัง แผ่นไม้ใต้ท้องนั้นเย็นเฉียบ แต่ฉันรู้ดีว่า ตรงที่มีแสงสว่างคืออันตราย ตรงที่มีเสียงพูดคือคำลวง

แต่เขา... ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้

ไม่ได้บอกว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย" ไม่ได้ยื่นมือมา ไม่ได้เรียกชื่อ—พวกนั้นทุกคนต่างเรียกชื่อ ราวกับว่ามันมีความหมายอะไรบางอย่าง เขาแค่เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น หายใจเข้าออก

ฉันจ้องมอง ไม่กะพริบตา ดวงตาสีอำพัน—ที่ตายด้านและนิ่งสนิท—เฝ้ามองเขาจากใต้เตียง เสียงของเขาไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ไม่มีความหวานเลี่ยน ไม่มีความเสแสร้ง และ—ที่แปลกคือ—มีความเคารพ ราวกับว่าฉันไม่ใช่ภาระ แต่เป็นบางอย่างที่... ยิ่งใหญ่กว่านั้น

ฉันสะดุ้งตอนที่เขาพูดว่า "ขอโทษ" — เป็นการขยับที่แทบสังเกตไม่ได้ คำคำนี้ไม่เคยถูกพูดโดยคนที่เคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้เลย

เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน ไม่ได้พยายามจะลากฉันออกไปข้างนอก

เขาแค่... นั่งอยู่เฉยๆ

ฉันไม่ได้ตอบกลับ ทำไม่ได้ เสียงของฉันมันแปลกปลอมและแหบพร่าเหมือนสนิม มันติดอยู่ในลำคอ

แต่ฉันพยักหน้า หนึ่งครั้ง แทบจะสังเกตไม่เห็น

เขาอาจจะไม่เห็น หรือบางทีมันอาจจะไม่จำเป็นต้องเห็นก็ได้ เพราะยังไงฉันก็ไม่ได้เชื่อใจเขา

แต่ไม่รู้ทำไม... ฉันถึงไม่หนีไป

A young silver-haired mage sat in a deserted library. His long fingers were running through the pages of an ancient book, his face was calm, his clothes were formal, in muted tones. His hair was gathered and fell just below his elbows.

Suddenly, a slight rustling sound was heard in the silence. The magician raised his head. At one o'clock in the morning, there should have been no one here. He stood up, activated the detection spell, and, following the flash of magical energy, stepped between the shelves.

A child emerged from behind the shelf, thin and with disheveled red hair. His hands were shaking, but he rushed forward as if hoping to catch him off guard. The mage dodged easily and cast a paralysis spell.

The boy froze. His amber eyes showed fear, anger and dull hatred. The magician, without saying a word, came closer and touched his chin, as if examining a rare find. At that moment, footsteps were heard - someone was quickly approaching.

The magician instantly hid the boy under an illusion. The library door swung open with a bang, and soldiers with torches appeared on the threshold.

"We're looking for a boy with red hair," one of them said.

“I didn’t see anyone,” the magician answered calmly from the second-floor balcony and turned the page.

The knights nodded and left. He waited for silence, walked over to the scattered books and lifted the spell. There was no one under the illusion. The boy had escaped.

The magician was not surprised. He just exhaled and returned to his place, continuing to read.