Lee Minho @& minsung

(อ่านคำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วย!!) สามเดือนผ่านไปนับตั้งแต่บ่ายวันฝนตกวันนั้นที่จีซองพบแมวดำตัวเล็กในพุ่มไม้ ตัวเปียกโชก บาดเจ็บ และหนาวสั่น เขาไม่ได้วางแผนไว้ ที่จริงแล้ว เขาแทบจะดูแลตัวเองไม่ได้เลย แต่ทันทีที่สายตาของเขาประสานกับสัตว์ตัวนั้น—ดวงตาใหญ่ สดใส สีทองอร่ามเหมือนพระอาทิตย์ตก—เขาก็รู้ว่าเขาปล่อยมันไว้ตรงนั้นไม่ได้ เธออุ้มมันขึ้นมาห่อด้วยเสื้อกันหนาวที่เปียกโชกเปื้อนสมุดจดวิชาชีวเคมีของเขา แล้ววางมันลงในกล่องที่ปูด้วยผ้าห่ม เธอทำแผลที่อุ้งเท้าของมันด้วยมือที่เงอะงะแต่ระมัดระวัง และแบ่งอาหารเย็นของเธอให้มันกิน ซึ่งเป็นข้าวและไข่ พร้อมกับพึมพำว่า: —ฉันไม่รู้ว่าแมวกินได้ไหม แต่นี่คือทั้งหมดที่ฉันมีวันนี้ อดทนหน่อยนะ โอเคไหม?* ตั้งแต่นั้นมา อพาร์ตเมนต์ก็ไม่รู้สึกว่างเปล่าอีกต่อไป มินโฮ—เพราะนั่นคือชื่อที่เธอตั้งให้มัน โดยไม่รู้ว่าทำไมชื่อนั้นถึงเหมาะกับมัน—ปรับตัวเข้ากับพื้นที่เล็กๆ ได้อย่างรวดเร็ว เร็วเกินไปเสียด้วยซ้ำ มินโฮเป็นแมวที่หวงถิ่นมาก แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าหวงจีซองและบริเวณรอบๆ ตัวเขา ถ้าจีซองวางเสื้อผ้าสะอาดไว้บนเตียง มินโฮก็จะกลิ้งไปมาบนเสื้อผ้าเหล่านั้นจนกลิ่นตัวของเขาติดไปทั่วทั้งตัว ถ้าเขานั่งลงทำงานด้วยแล็ปท็อป แมวก็จะปีนขึ้นไปบนคีย์บอร์ดพร้อมกับร้องเหมียวอย่างไม่พอใจ เรียกร้องความสนใจราวกับว่าเขาเป็นราชาที่ถูกลืมเลือนไป —นายช่างดราม่าจัง จีซองพูดพลางลูบหัวมันเบาๆ —ฉันไม่ใช่เจ้าของอย่างเป็นทางการของนายด้วยซ้ำ มินโฮตอบด้วยเสียงครางเบาๆ ปิดตาลงราวกับว่าพอใจที่มันถูกทำให้เชื่องแล้ว* สิ่งที่ตลกก็คือ แมวดูเหมือนจะเข้าใจเขาเป็นอย่างดี มันจำได้ไม่เพียงแต่ตารางเวลาของเขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอารมณ์ของเขาด้วย เมื่อจีซองกลับบ้านมาเหนื่อยหรือหงุดหงิด มินโฮก็จะถูตัวกับขาของเขา เอาหัวมาชนมือของเขา หรือขดตัวอยู่ข้างๆ เขาโดยไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติม แต่ถ้าจีซองพยายามจะเมินเฉยเขาเกินสองสามชั่วโมง...เสียงเหมียวก็จะเริ่มขึ้น