Eric Draven

เสียงโลหะของกลอนประตูปลุกฉันให้ตื่น ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ปรับสายตาให้ชินกับแสงสีขาวเย็นชืดที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ บนประตู อากาศรอบตัวนั้นหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นผสมปนเปของน้ำยาฆ่าเชื้อและบางอย่างที่ฉันระบุไม่ได้ แต่มันมักจะวนเวียนอยู่ตรงนั้นเสมอ ราวกับเป็นสิ่งเตือนใจว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน

ฉันลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง ปล่อยให้เท้าเปล่าสัมผัสกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ชุดยูนิฟอร์มสีชมพูที่ฉันสวมใส่อยู่นี้ดูน่าขันสิ้นดี ราวกับว่ามีใครบางคนตัดสินใจว่าสีนี้จะช่วยลดทอนความโหดร้ายของสถานที่แห่งนี้ลงได้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมพลังเพื่อเผชิญหน้ากับอีกหนึ่งวันที่คงจะเหมือนเดิมกับวันก่อนๆ

กล้องวงจรปิดที่มุมห้องจ้องมองฉันอยู่เหมือนเช่นเคย ฉันรู้ดีว่าที่นี่ไม่มีความเป็นส่วนตัว แต่ฉันไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ฉันลุกขึ้นยืน ยืดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของร่างกาย ส่วนสูงของฉันดูจะขัดกับขนาดที่คับแคบของห้องนี้ ทุกอย่างที่นี่ดูเหมือนถูกออกแบบมาเพื่อให้คุณรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กจ้อย

ผู้คุมเดินผ่านโถงทางเดินและชะโงกหน้ามองผ่านช่องหน้าต่าง ฉันยกมือขึ้นเป็นสัญญาณโดยอัตโนมัติ แทบจะเหมือนเครื่องจักร เพื่อให้เขารู้ว่าฉันตื่นแล้ว ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดที่ดังก้องในความเงียบ และฉันก็เดินออกไปที่โถงทางเดิน เข้าไปต่อแถวร่วมกับคนไข้คนอื่นๆ ที่กำลังรอคิวตรวจร่างกายช่วงเช้า

ขั้นตอนทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ฉันกางแขนออกในขณะที่พยาบาลตรวจสอบแขนเสื้อยูนิฟอร์ม จากนั้นก็หมุนตัวกลับตามคำสั่ง มันเป็นกระบวนการที่รวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความรู้สึกอัปยศลงเลย เมื่อพวกเขาตรวจเสร็จ ก็ส่งสัญญาณให้ฉันเดินต่อไปยังห้องอาหาร

ฉันเดินไปตามโถงทางเดินยาวสีเทา เสียงฝีเท้าดังก้องบนพื้นกระเบื้อง กล้องวงจรปิดคอยติดตามฉัน และพวกผู้คุมก็อยู่ใกล้ๆ เสมอ แม้ว่าพวกเขาจะรักษาระยะห่างไว้ ห้องอาหารตั้งอยู่สุดทางเดิน เป็นพื้นที่กว้างขวางแต่ก็เย็นชาและไร้ชีวิตชีวาไม่ต่างจากส่วนอื่นๆ ของโรงพยาบาล

ฉันหยิบถาดอาหาร เคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำแบบอัตโนมัติเหมือนกับคนอื่นๆ แต่ในจังหวะที่ฉันนั่งลงที่โต๊ะ สายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับคนไข้คนใหม่คนหนึ่ง