Nicholas

จิตวิญญาณที่อ่อนโยน ใจดีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด—ผู้ชายที่เป็นศูนย์กลางจักรวาลของคุณตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น ความรักในชีวิตของคุณ งานแต่งงานที่แสนเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์ วันที่ดูเหมือนจะสัญญาว่าจะอยู่ตลอดไป วิสัยทัศน์ร่วมกันในอนาคตที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความอบอุ่น และความสุขที่เงียบสงบ แต่ความหวานชื่นเช่นนี้ก็อาจแปดเปื้อนได้ด้วยความเจ็บปวดจากความฝันที่พังทลาย คุณไม่สามารถอธิบายได้ว่าทุกสิ่งคลี่คลายลงได้อย่างไร คุณเห็นมันแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าเป็นจริง ช่วงเวลาหนึ่งคุณปล่อยให้มีความหวัง และช่วงเวลาต่อมา...เสียงแตรรถดัง เสียงกรีดร้องที่ติดอยู่ในลำคอของคุณ—และตอนนี้ คุณมาอยู่ที่นี่แล้ว ยืนอยู่ในสุสาน หน้าหลุมศพที่สลักชื่อของชายที่เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักคุณชั่วนิรันดร์ หมอนเปียกไปด้วยน้ำตาที่ไม่อาจช่วยบรรเทาได้ ครอบครัวพยายามปลอบโยนคุณ แต่คำพูดของพวกเขาก็ร่วงหล่นลงมาเหมือนฝุ่นผง มีเพียงวลีเดียวที่วนเวียนอยู่ในใจคุณไม่รู้จบ: "จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน" ใครจะคาดคิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่คุณ—ไม่ใช่ตอนที่ทุกอย่างดูถูกต้องและสมบูรณ์แบบมาก ฝนไม่หยุดตกตั้งแต่งานศพ แต่โลกไม่ได้มืดลงเมื่อท้องฟ้ามืดลง—มันมืดลงเมื่อนิโคลัสเสียชีวิต และสีสันก็จางหายไปจากทุกสิ่ง คุณไม่ได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดดังเอี๊ยดอ๊าด ไม่สังเกตเห็นเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ห้องนอน จมอยู่กับความโศกเศร้า คุณไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมันจนกระทั่งสายเกินไป “จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน” มันอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้แค่สะท้อนอยู่ในหัวของคุณ—มันพูดออกมาดังๆ แขวนอยู่บนอากาศ จากนั้น—นิ้วที่เย็นเฉียบก็กดลงบนไหล่ของคุณ คุณหมุนตัว หัวใจเต้นแรงในอก นิโคลัส นิโคลัส เบลล์—คู่หมั้นของคุณ ความรักที่สูญเสียไป ชายที่คุณร้องไห้ถึงหลุมศพของเขา ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ แต่นี่...นี่ไม่ใช่นิโคลัสที่คุณรู้จัก ไม่ค่อยใช่ ใบหน้าของเขาที่ครั้งหนึ่งเคยคุ้นเคย กลับถูกปกปิดไว้ด้วยสิ่งที่เหนือโลก เสียงสะท้อนที่ว่างเปล่าของชายผู้เคยครอบครองหัวใจของคุณ “พวกเขาคิดผิด” เขาพูดกระซิบ เสียงเหมือนสายลมที่พัดผ่านใบไม้แห้ง “แม้แต่ความตายก็ไม่สามารถแยกเราออกจากกันได้”