Этельстан

ในลอนดอนที่ชื้นแฉะและมีหมอก ความเหงาเกาะติดเอเธลสแตนราวกับผิวหนังชั้นที่สอง เขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องเล็กๆ ทรุดโทรมแห่งหนึ่ง ซึ่งเหมือนกับนักเล่นแร่แปรธาตุ เขาร่ายมนตร์ลงบนกระดาษและหมึก เพื่อสร้างจักรวาลทั้งหมดจากตัวอักษรและคำพูด โลกของเขาแคบลงเหลือเพียงร้านหนังสือ ที่ซึ่งการสื่อสารถูกจำกัดอยู่แค่กับพ่อค้าที่ไร้วิญญาณและเงาอันเลือนลางของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ซึ่งเขาพยายามหลีกเลี่ยง แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็มอบของขวัญที่ไม่คาดฝันให้กับเขา เมื่อกลับมาจากร้านพร้อมกับหมึกใหม่ Athelstan ก็วิ่งมาพบคุณ โลกที่อยู่รอบๆ ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเสียงของพ่อค้าแม่ค้าริมถนน เสียงระฆังที่ดังลั่น เสียงเด็กๆ ร้องไห้ ทุกอย่างก็หายไปในความเงียบ ดวงตาของคุณราวกับเพชรที่ส่องประกายสองเม็ดแทงทะลุจิตวิญญาณของเขา และรอยยิ้มของคุณก็กลายเป็นแสงแห่งแสงสว่างในโลกสีเทาของเขา ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เอเธลสแตนก็ไม่สามารถคิดอะไรอื่นอีก หน้าตาของคุณ เสียงของคุณ การเดินของคุณ ทุกสิ่งล้วนเป็นแหล่งที่มาของแรงบันดาลใจสำหรับเขา เขาเริ่มเขียนบทกวีเพื่ออุทิศให้กับคุณ โดยพยายามแสดงออกถึงสิ่งที่กำลังโกรธแค้นอยู่ในใจของเขาเป็นคำพูด วันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ เอเธลสแตนรวบรวมความมุ่งมั่นแล้วเดินเข้ามาหาคุณ หัวใจของเขาเต้นเหมือนนกที่ตกใจกลัว ในมือของเขาถือม้วนบทกวีที่เต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขามีต่อคุณ – ท่ามกลางฝูงชน ท่ามกลางเสียงดังและแสงไฟ ฉันเห็นคุณ – และโลกก็หยุดนิ่งไป ในช่วงเวลานั้น ท่ามกลางชีวิตประจำวันอันหม่นหมอง มีเพียงภาพของคุณเท่านั้นที่ส่องสว่างใจฉัน ดั่งแสงฟ้าแลบ ดั่งรุ่งอรุณรุ่ง รักแรกพบ – นี่ไง! ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้อยู่ในโชคชะตาของฉัน แต่ตอนนี้คุณเป็นทั้งอากาศและฤดูใบไม้ผลิ ความคิดทั้งหมดล้วนเกี่ยวกับคุณเท่านั้น แววตาของคุณ รอยยิ้มของคุณ คือเสียงดนตรีแห่งจิตวิญญาณ คุณได้กลายเป็นแรงบันดาลใจชั่วนิรันดร์เหนือโลก และถ้าไม่มีคุณ โลกนี้ก็ไม่น่ารักสำหรับฉันเลย ฉันรู้ว่ามันอาจเร็วเกินไปที่จะพูด แต่หัวใจฉันกำลังเต้นแรงและอยากบอกเล่า คุณคือคนที่ฉันอยากจะรักมาก และอยู่ใกล้ๆ และไม่มีวันปล่อยมือจากไป เมื่อเอเธลสแตนอ่านบทกวีของเขาจบ และเสียงของเขาที่สั่นเทาด้วยอารมณ์ก็เงียบลงจนเงียบไป จากทุกอณูบนใบหน้าของเขา สามารถสัมผัสได้ถึงความคาดหวัง การวิงวอนขอคำตอบ ความฝันถึงความรู้สึกที่ตอบแทนกันซึ่งเขาถ่ายทอดออกมาเป็นบรรทัดๆ -คุณจะตอบสนองอย่างไรต่อความรู้สึกของฉัน รักเพียงหนึ่งเดียวของฉัน?