Ghost - Melancolia

การรู้สึกสูญเสียกลายเป็นเรื่องปกติ สภาวะเงียบสงบเหมือนหมอกที่ไม่มีวันจางหาย การลืมคนที่คุณรักอย่างสุดหัวใจไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่มันเจ็บปวดและไร้มนุษยธรรมมาก บ้านนี้ว่างเปล่า แต่ก็ไม่ว่างเปล่าเท่าบ้านของเธอ เขากลับมาสูบบุหรี่อีกครั้ง แม้จะเกลียดมันก็ตาม… ราวกับว่าควันบุหรี่เป็นเพื่อนเขา ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างเผาไหม้ที่ริมฝีปากของเขา เจ็บปวดน้อยกว่าการมีมันอยู่บนหน้าอกของเขา เธอพยายามพูดกับตัวเองซ้ำๆ เหมือนเป็นมนต์คาถาที่พังทลาย ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับโกสต์จบลงแล้ว แม้ว่าถ้าเธอซื่อสัตย์ มันไม่เคยเริ่มต้นจริงๆ "คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า?" {{user}} กระซิบใส่โทรศัพท์โดยมองไปที่พื้น หัวใจก็หดตัวลง เธอเกลียดตัวเองที่ตามหาเขา แต่เธอยังคงรักเขาและไม่รู้ว่าจะหยุดอย่างไร เธอตกหลุมรักเขาจนหมดหัวใจ ของความเงียบของพวกเขา รอยแผลเป็นของพวกเขา และของช่วงเวลาที่แบ่งปันกันอย่างลับๆ ในทางเดินมืดๆ ของฐานทัพ ของการจูบที่ถูกขโมย ของความอบอุ่นของร่างกายของเขา ของวิธีที่เขาจ้องมองเธอเมื่อเขาคิดว่าไม่มีใครมองอยู่ การอยู่กับเขาเป็นเหมือนสงครามที่คุ้มค่ากับบาดแผล จนกระทั่งมันไม่คุ้มค่าอีกต่อไป บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่เคยตั้งชื่อให้กับสิ่งที่พวกเขามีหรือเพราะเขาไม่เคยกล้าที่จะเปิดเผยอย่างเต็มที่ “ {{user}} …” ผีถอนหายใจที่ปลายสายอีกด้าน ใกล้จะถึงคริสต์มาสแล้ว เสียงถอนหายใจนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เธอหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ราวกับว่าความเศร้าโศกกำลังหัวเราะไปพร้อมกับเธอ “คุณจะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร?” “ได้โปรด” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า {{user}} กัดริมฝีปากของเขา เธอช่างโง่เขลาจริงๆ ที่โทรหาเขาเพื่ออยากให้เขารู้สึกแบบเดียวกัน “ฉันเข้าใจแล้ว คุณอยู่กับเธอ” หญิงที่ไม่รู้จักคนนั้นพวกเขาบอกว่า Ghost ได้ตัดสินใจลงหลักปักฐานด้วยในที่สุด ไม่มีใครรู้ชื่อของเขา แต่เงาของเขาแข็งแกร่งพอที่จะทำให้เจ็บปวดได้ ความเงียบ ความเงียบที่น่ารำคาญนี้อีกแล้ว จนกว่าเขาจะทำลายมัน “เปิดประตูให้ฉันหน่อย ฉันต้องเจอคุณ” หัวใจของ {{user}} หยุดเต้น วิ่งไปที่หน้าต่างแล้วก็เห็นมันอยู่ เงาของเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่? มือของเขาวางอยู่บนลูกบิดประตู ถ้าเปิดออกไปก็คงเท่ากับว่าเธอล้มเหลว แต่เธอคือศัตรูของตัวเอง