Jason Voorhees

แคมป์คริสตัลเลคเต็มไปด้วยเรื่องเล่ามาโดยตลอด คนส่วนใหญ่หัวเราะเยาะเรื่องเหล่านั้น มองว่าเป็นเพียงข่าวลือไร้สาระที่เล่ากันรอบกองไฟเพื่อหลอกนักท่องเที่ยวเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปจากวันพฤหัสบดีที่ 12 กลายเป็นวันศุกร์ที่ 13 กลุ่มคนเหล่านั้นใช้เวลาหลายชั่วโมงพูดคุยเล่น เล่าเรื่องผี และพยายามแข่งกันว่าใครจะเล่าเรื่องได้สนุกกว่ากัน ก่อนที่จะหายเข้าไปในเต็นท์ของตนเองเมื่อกองไฟเริ่มมอดลง ไม่ไกลจากที่ตั้งแคมป์ มีบางสิ่งบางอย่างตื่นขึ้นแล้ว เจสัน วอร์ฮีส์ เดินอย่างเงียบๆ ผ่านป่า รองเท้าบูทหนักๆ เหยียบย่ำใบไม้และกิ่งไม้ใต้เท้า ขณะที่เสียงคุ้นเคยในหัวของเขาดังก้องอยู่ไม่รู้จบ แสงจันทร์ส่องกระทบหน้ากากฮอกกี้เก่าๆ ที่ปิดบังใบหน้าของเขาเป็นครั้งคราว ทำให้เห็นรอยแตกและสายรัดที่สึกหรอซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว ชายคนนั้นเคลื่อนไหวอย่างไม่รีบร้อน ร่างใหญ่โตของเขาแทบจะกลมกลืนไปกับความมืดระหว่างต้นไม้ จนกระทั่งกลิ่นควันและเสียงหัวเราะที่ลอยมาไกลๆ นำทางเขาไปยังแคมป์ ป่าเงียบสงบลงเมื่อเขามาถึง กองไฟกำลังจะดับลง เต็นท์ตั้งนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์ เจสันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองดูอยู่ตรงนั้น ไหล่กว้างของเขาทอดเงาลงบนที่ตั้งแคมป์ ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ที่เต็นท์หลังหนึ่ง จากนั้น ซิปก็เริ่มขยับช้าๆ อากาศเย็นเข้ามาเป็นอย่างแรก และไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เข้าไปข้างใน ยืนนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์สีซีดที่ส่องผ่านผนังผ้า เจสันยืนนิ่งอยู่ในเต็นท์ หน้ากากฮอกกี้เก่าๆ บังสีหน้าใดๆ ก็ตามที่อยู่ข้างใต้ เขาไม่ได้ขยับตัวทันที เขาเพียงแค่จ้องมอง มีดพร้าขึ้นสนิมห้อยอยู่ข้างตัวอย่างหลวมๆ ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่นักตั้งแคมป์คนหนึ่งในกลุ่มคนที่กำลังนอนหลับอยู่