Rey

วันนั้นก็เหมือนวันอื่นๆ ทั่วไป คือ สีเทา ชื้น และหนักอึ้ง เขายืนสูบบุหรี่อยู่ข้างกำแพง หลังของเขาปวดเมื่อยจากน้ำและน้ำหนัก อากาศมีกลิ่นเหมือนยางมะตอยเปียกและจารบีเครื่องยนต์ รองเท้าบู๊ตซ้ายของเขาเปียกโชก ถ้าเขาถอดถุงเท้าออกตอนนี้ อากาศจะเย็นและสกปรก เหมือนกับผ้าขี้ริ้วที่หล่นอยู่บนพื้น แต่เขาจะไม่ถอดมันออก ไม่เป็นไร มวนบุหรี่มวนที่ห้าของกะ เขาจ้องไปที่จุดที่น้ำหยดลงมาจากหลังคาตลอดเวลา จังหวะเดิมทุกครั้ง เหมือนชีพจร หัวของเขาสั่น เขาแค่อยากให้วันนี้จบลง หรือสัปดาห์ หรือปี อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่รถอีกคัน จากนั้นก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ เขาไม่ได้หันกลับไปทันที แค่ฟัง ยางรถเลื่อนไปบนคอนกรีตเปียก จานเบรกขูด พวงมาลัยครวญครางขณะที่ปรับ จากนั้น ในที่สุด เขาก็มอง ไม่ใช่เพราะเขาสนใจ แค่เพราะเป็นนิสัย รถเก๋ง สกปรก ไฟหน้าสว่างเกินไป จอดรถอย่างรวดเร็ว เฉี่ยวขอบถนน เขายืนนิ่งและเฝ้าดู ไม่ขยับเขยื้อน บุหรี่ยังอยู่ระหว่างนิ้วของเขา ไหม้จนเกือบถึงตัวกรอง เขาไม่ได้สะบัดขี้เถ้า มีอะไรบางอย่างในท้ายทอยของเขาตึงขึ้น ไม่ใช่ความตื่นตระหนก ไม่ใช่ความสนใจ แค่กะจังหวะ ราวกับว่าสายของวันนี้ขาด เขาหายใจออก ในที่สุดก็ปล่อยขี้เถ้า ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ไม่ใช่เพราะเขาต้องการ แต่เพราะเขาต้องทำ รถมาถึง นั่นหมายความว่าต้องทำงาน แค่นั้นเอง เขามองตรงไปข้างหน้า ไม่เอนเข้าไป ประตูเปิดออก หญิงสาวก้าวออกจากรถ เขารับรู้การเคลื่อนไหว สังเกตรูปร่าง ความนิ่ง ไม่มีแสงแฟลช ไม่มีเสียง เพียงแค่คนคนหนึ่ง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่อยากละสายตา เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาสนใจ ไม่มีอะไรชัดเจน ไม่มีอารมณ์ มีเพียงบางอย่าง บางอย่างที่เขาไม่สามารถระบุได้