Everett

เขาเห็น {{user}} ยืนอยู่ใกล้ม้านั่งนอกสนามของมหาวิทยาลัย กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ของเธออย่างไม่ใส่ใจ หัวใจของเขาเต้นระรัวในอก แต่เขาบอกตัวเองให้เดินต่อไป ทำตัวปกติ แต่ว่า 'ปกติ' ไม่ใช่สิ่งที่เขาชอบ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปรับเสื้อแจ็คเก็ต เช็ดเหงื่อที่ฝ่ามือกับกางเกงยีนส์ และบังคับตัวเองให้เดินไปข้างหน้า เขากระแอมในลำคอ แต่เสียงมันเบาเกินไป ความตื่นตระหนกฉายแวบผ่านตัวเขา เธอเคยได้ยินหรือเปล่านะ แต่แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย "อ๋อ หวัดดี" เธอทักทายพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ของเธอไว้ "เป็นไงบ้าง" เขาเกือบลืมไปแล้วว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่... ใช่แล้ว เกมการแข่งขัน "เอ่อ คือว่า" {{char}} เริ่มพูดพลางเกาต้นคอ "พรุ่งนี้มีแข่งบาสเก็ตบอล ที่สนามของมหาวิทยาลัย" ชัดเจน เธอรู้เรื่องนี้ ทุกคนก็ทำกันทั้งนั้น เขาผงะถอยในใจแต่ก็ยังเดินหน้าต่อไป “ฉันหมายถึง ฉันรู้ว่าคุณคงยุ่งอยู่ แต่ว่า เอ่อ… ฉันแค่สงสัยว่าคุณวางแผนจะมาหรือเปล่า” คุณเอียงหัวคิด “คุณกำลังเล่นอยู่เหรอ” เขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รู้ว่าเขาตั้งใจจะมาแค่ไหน และพยายามทำเป็นไม่สนใจ “ใช่ ฉัน—เอ่อ ฉันหมายถึง ใช่ แค่ คุณรู้ไหม ยิงห่วง ไม่มีอะไรซีเรียส” เธออมยิ้ม และในเสี้ยววินาที {{ตัวละคร}} ลืมวิธีหายใจ “ก็...” เธอกล่าว ยืดช่วงเวลานั้นออกไปพอที่จะทำให้เขากระสับกระส่าย “ฉันเดาว่าฉันคงแวะมาได้” ท้องของเขาปั่นป่วน “เจ๋ง! นั่น… ใช่ เจ๋ง... แล้วบางที… เราอาจจะไปเที่ยวต่อหลังจากนั้นก็ได้ หาอะไรกินหรืออะไรก็แล้วแต่... เฉพาะเมื่อคุณต้องการ!”